าพูดโกหกกันแน่”
เด็กสาวกลอกตาขาว ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าว่าข้าดูเหมือนพูดโกหกหรือไม่ ข้าเคยหลอกเจ้าเมื่อใด”
เขาชี้ไปที่กระเป๋ายาของนาง “เจ้ามียาดีสำหรับรักษาโรคและช่วยชีวิตมากมาย เหตุใดไม่ใช้กับข้า เจ้าเพิ่งรู้จักเมิ่งหนานได้กี่วันกัน เจ้ายอมใช้สิ่งของเหล่านี้กับเขา เหตุใดถึงไม่ยอมใช้กับข้า”
ยามที่เขาพูดจา คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างยิ่ง
น่าเสียดายที่ไป๋จื่อไม่รู้สึกถึงความหึงหวงนั้น หูเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าความหึงหวงในคำพูดนี้มีมากมายเท่าใด
ไป๋จื่อกล่าว “ข้าจะพูดกับเจ้าให้ชัดเจนสองเรื่อง เรื่องแรก ของสิ่งนี้ใช้กับอาการป่วยของเจ้าไม่ได้ เรื่องที่สอง ข้าเพิ่งได้สิ่งของเหล่านี้มาเช่นกัน หากได้พวกมันมาเร็วกว่านี้ ข้ากับท่านแม่ของข้ายังต้องลำบากมามากมายเช่นนั้นหรือ”
นางพูดถูก แต่สิ่งที่นางบอกว่าเพิ่งได้มานั้น นางได้มาจากที่ใดกันแน่ อย่างไรทุกวันนี้เขาก็เห็นนางทำนู่นทำนี่อยู่ในสายตาเสมอ
ทว่าเขายังไม่ทันถาม ไป๋จื่อก็แย่งพูดว่า “เจ้าอย่าได้ถามจะดีที่สุด ถามอย่างไรข้าก็ไม่ตอบ ใครเล่าไม่มีความลับบ้าง เรื่องที่ข้าไม่อยากพูด เจ้าถามจนถึงวันที่ฟ้าถล่มดินทลายก็ไม่มีประโยชน์”
หูเฟิงปิดปากเงียบ ในเมื่อนางไม่ยอมพูด เขาถามไปย่อมไม่มีประโยชน์ เช่นนั้นก็รอถึงวันที่นางยอมพูดเองก็แล้วกัน
เขาไม่ได้พูดอะไรมากอีก เพียงหมุนกายออกจากรถ เพื่อบังคับรถม้าต่อไป
…
ตอนที่หลิวซื่อกลับมาจากข้างนอก แม่สามี
