่ อาศัยแค่ปากพูด เช่นนั้นข้าก็พูดได้ว่าเขาลู่จ่างชุนติดเงินข้าอยู่หนึ่งร้อยตำลึงเงิน”หมอลู่แค่นหัวเราะ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะไม่ยอมรับ ในเมื่อข้ากล้าพาเจ้าหน้าที่มาด้วย ก็ย่อมมีหลักฐาน”เขาพูดพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากในอก บนนั้นมีรอยนิ้วมือประทับสีแดงสดอยู่สองรอยครั้นหญิงชราเห็นสิ่งนี้ นางก็ร้องเสียงหลงในทันที “เป็นไปไม่ได้ เจ้าไม่มีทางมีหนังสือแสดงหนี้ เพราะแท้จริงแล้ว…” นางรีบปิดปาก เกือบจะพูดโพล่งความจริงออกไป หากเจ้าหน้าที่ได้ยินเข้า นางคงต้องพบจุดจบที่ไม่ดีแน่เจ้าหน้าที่ถลึงตามองนาง “แท้จริงแล้วอะไร พูดมาให้ชัดเจน!”หญิงชราเปลี่ยนคำพูดในทันที “แท้จริงแล้วเป็นเขาที่ปลอมมันขึ้นมา แต่ไหนแต่ไรข้าไม่เคยติดเงินเขา”[1] ไป๋หลัวซื่อ หมายถึง สตรีสกุลหลัวที่แต่งเข้าสกุลไป๋ จึงอนุมานได้ว่าหญิงชรามีสกุลเดิมเป็นสกุลหลัว
ตอนที่ 186 ไป๋หลัวซื่อ
“เหอะ นางเด็กน่าตายนี่ ใช้เงินมือเติบต่อไปเช่นนี้ แล้วจะเหลือเงินใช้ต่อไปอีกสักกี่น้ำ” หญิงชราปวดใจนัก ราวกับว่าไป๋จื่อใช้เงินของนางก็ไม่ปาน
หลิวซื่อก็รู้สึกขัดใจ “ถึงจะฟุ่มเฟือย แต่นั่นก็เป็นเงินของนางเอง พวกเราอยากยุ่งก็เข้าไปยุ่งไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”
แม่สามีพลันโมโห “ใครบอกว่ายุ่งไม่ได้ นางไม่ใช่คนสกุลไป๋หรือ ขอเพียงนางใช้สกุลไป๋ อย่างไรข้าก็เข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ พวกเราสกุลไป๋เลี้ยงนางมาตั้งสิบสองปี อย่างไรก็ต้องจัดการเงินนี้ให้กระจ่าง”
สะใภ้ใหญ่ก็
