สุดยอด บาดตายิ่งนักเมิ่งหนานหน้าแดงระเรื่อ ตะคอกใส่องครักษ์จินว่า “พวกเจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ”องครักษ์จินกลอกตา “หากข้าไม่พูด พวกท่านล้วนต้องคิดว่าข้าเป็นใบ้ ข้าไม่ใช่คนใบ้สักหน่อย”เมื่อจะออกจากที่ว่าการอำเภอ ไป๋จื่อกล่าวกับเมิ่งหนานว่า “จำคำที่ข้าพูดกับท่านไว้ก่อนหน้านี้ด้วยนะเจ้าคะ รักษาสัญญาที่มีต่อข้าด้วย อย่าได้ทำให้ข้าผิดหวังเชียว”เมิ่งหนานรู้ว่านางจริงจัง เขามองออกจากในสายตาของนาง ว่านางไม่ได้พูดไปเรื่อยเปื่อยเขาพยักหน้า “วางใจเถอะ เรื่องที่ข้ารับปากเจ้าแล้ว ข้าจะต้องทำให้ได้อย่างแน่นอน”ไป๋จื่อถือกระเป๋าผ้าเดินไป ส่วนหูเฟิงตามหลังไปติดๆองครักษ์จินเข้ามาที่หน้าเตียงของเมิ่งหนาน ยิ้มถามว่า “คุณชาย ท่านรับปากอะไรนางหรือ คงไม่ใช่รับปากจะมอบหัวใจให้นางกระมัง”เมิ่นหนานถอนใจเสียงหนึ่ง “ข้าว่าเรื่องนั้นต้องดูความยินยอมของนางถึงจะใช้ได้” เด็กสาวผู้นี้พิเศษเหลือเกิน ยิ่งมองยิ่งไม่เหมือนเด็กสาวในป่าเขาทั่วไป สิ่งของแปลกประหลาดในกระเป๋าใบนั้นของนาง แท้จริงแล้วนางได้มาจากที่ใดกันองครักษ์จินตกใจจนอ้าปากค้าง “คุณชาย ท่านไม่เป็นอะไรกระมัง ด้วยหน้าตาอันหล่อเหลาของท่าน รวมถึงฐานะและตำแหน่ง หากท่านอยากจะมอบหัวใจให้ แม่นางคนใดจะไม่รับบ้าง”เมิ่งหนานมองรอยเย็บเหมือนตะขาบบนข้อมือตนเอง เขารู้ดีแก่ใจว่าไป๋จื่อไม่ใช่บุตรสาวของครอบครัวมั่งมีที่เขาเคยพบเจอ ที่จะยกหัวใจให้เขาง่ายๆ เพราะใ
