ตอนที่ 181 โปรเคน
เขาต้องการอยู่เพื่อดูว่านางจะทำอะไรกันแน่
เอ็นข้อมือที่ขาดไปแล้ว นางจะต่อมันได้อย่างไร
ไป๋จื่อมองหูเฟิง ในใจได้แต่ถอนใจยาวเหยียดครั้งหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรนางล้วนหมดหนทางกับเขา หูเฟิงผู้นี้ลำบากเพียงใดไม่เคยบ่น แต่ก็ใช่ว่าจะต่อกรกับเขาได้ง่ายๆ
และตอนนี้พวกเขาลงเรือลำเดียวกันแล้ว เรื่องบางอย่างอยากปิดบัง แต่เกรงว่าจะปิดไม่อยู่แล้วเช่นกัน ในเมื่อปิดไม่อยู่ เช่นนั้นเปิดเผยสักหน่อยก็แล้วกัน
“ตกลง เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ ทว่าระหว่างที่ข้าทำการรักษาอยู่ เจ้าอย่าได้ขัดจังหวะข้า หากอยากดูก็ทำได้ แต่เจ้าต้องอยู่เงียบๆ ตกลงหรือไม่”
หูเฟิงตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้ เขาไม่มองนางด้วยซ้ำ เพียงกล่าวอย่างไม่ไยดีว่า “ข้าอยู่ก็เพราะอยากอยู่เงียบๆ ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าอยู่เพราะอยากทำอะไรเล่า”
อยากทำอะไร ก็อยากดูว่าวิชาแพทย์ของข้าเป็นอย่างไร มีความสามารถรักษาอาการความจำเสื่อมของเจ้าได้หรือไม่ ข้าจะไม่รู้ว่าใจในของเจ้ามีความคิดเช่นนั้นได้อย่างไร
แน่นอนว่าไป๋จื่อไม่ได้กล่าวออกมาตรงๆ “ดีมาก” นางเดินไปหยิบกระเป๋าผ้า แล้วกลับไปที่ข้างกายของเมิ่งหนาน กล่าวเสียงเบาว่า “พี่เมิ่ง กระบวนการรักษาที่ข้าจะทำในวันนี้ หวังว่าท่านจะเก็บเป็นความลับ ข้าไม่อยากกลายเป็นที่ครหาของผู้คน ข้าเพียงอยากมีชีวิตธรรมดา ข้าไม่ใช่หมอ และเป็นเพียงคนธรรมดาที่รู้วิชาแพทย์เล็กน้อยเท่านั้น ท่านเข้าใจความหมายของข้าหรือไม่”
เมิ่งหนาน
