บาดแผลยังคงน่าตกใจ เพราะไม่ได้ผ่านการฆ่าเชื้ออย่างดี บริเวณรอบบาดแผลจึงเริ่มอักเสบและเน่าเปื่อยแล้ว
ทันทีที่เห็นไป๋จื่อมุ่นคิ้วอีกครั้ง เมิ่งหนานก็รีบถามว่า “เป็นอะไรไป อาการแย่ลงอีกหรือ”
เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านอย่าคิดเรื่อยเปื่อย สถานการณ์ดีกว่าที่ข้าจินตนาการไว้มาก ตอนนี้ข้าต้องจัดการเนื้อเน่าบนบาดแผลของท่าน จะเจ็บเล็กน้อย ท่านต้องอดทนไว้นะเจ้าคะ”
เจ็บเล็กน้อย?
เมื่อครู่ที่นางบอกว่าเจ็บเหมือนโดนยุงกัด แต่ผลสุดท้ายกลับเหมือนถูกเข็มอ้วนๆ แทงครั้งหนึ่ง คราวนี้นางบอกว่าเจ็บเล็กน้อย…นั่นจะต้องไม่ใช่ความเจ็บเพียงน้อยนิดแน่นอน
“กลัวก็อย่ามองเจ้าค่ะ” นางคว้าหมอนใบหนึ่งโยนใส่หน้าเขา เพื่อปิดตาเขาเอาไว้
เมิ่งหนานหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนจะดึงหมอนใบนั้นออกจากใบหน้า “ใครบอกว่าข้ากลัว ข้าไม่ได้กลัว ชายชาตรี องอาจผึ่งผาย…โอ๊ย…เจ็บนัก…เบาหน่อย…เจ้าเบาหน่อยสิ…”
จะไม่เจ็บได้หรือ นางเริ่มฆ่าเชื้อให้เขาแล้ว ความเจ็บปวดเช่นนี้นางก็เคยสัมผัสมาก่อน มันเหมือนกับการสาดเกลือและทาพริกลงบนบาดแผล
ทว่าความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทนไม่ได้ หากเปลี่ยนเป็นหูเฟิง เขาย่อมไม่ร้องโวยวายเช่นนี้แน่ วันนั้นที่หูเฟิงขวางอยู่เบื้องหน้านาง ใช้ร่างกายของตนเองกำบังอิฐที่จะกระแทกใส่นาง เขาไม่ร้องออกมาเลยสักแอะ
[1] โปรเคน (Procaine) เป็นยาชาชนิดหนึ่ง ใช้บ่อยในวงการทันตกรรม ออกฤทธิ์เกือบจะในทันที
