็นเมิ่งหนานไม่ยอมยื่นมือออกมา ไป๋จื่อจึงมุ่นคิ้ว “ท่านเป็นบุรุษ เหตุใดถึงเหมือนกับเด็กเช่นนี้ แค่แทงเข็มเท่านั้น คิดเสียว่าถูกยุงกัด เช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่กระมัง”
เมิ่งหนานทนเห็นไป๋จื่อมุ่นคิ้วใส่เขาไม่ได้เป็นที่สุด จึงรีบยื่นมือออกมา “ใครบอกว่าข้ากลัว ข้าแค่ล้อเล่นกับเจ้าก็เท่านั้น”
ไป๋จื่อไม่ได้พูดอะไร เพียงจับมือของเขามาแทงเข็มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีดโปรเคนปริมาณน้อยนิดลงใต้ผิวหนัง
“เสร็จแล้ว” นางดึงเข็มออกมา แล้วให้เขานอนลง อย่างได้ขยับ
ในใจของเมิ่งหนานร่ำร้อง เจ็บมากแท้ๆ เหตุใดถึงบอกว่าเหมือนกับยุงกัด เช่นนั้นยุงกัดต้องทรมานเพียงใดกัน
หูเฟิงยื่นคอยาวมองมาทางไป๋จื่อ มองนางหยิบสิ่งของต่างๆ ออกมาจากในกระเป๋าผ้า ล้วนเป็นสิ่งของแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
สีหน้าของเมิ่งหนานก็ชัดเจนว่าไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน เขาเป็นบุรุษในป่าเขา ไม่เคยเห็นโลกกว้าง หากไม่เคยเห็นสิ่งของบางอย่างนับว่าไม่แปลก ทว่าเมิ่งหนานเป็นคนในเมือง แม้แต่เขายังไม่เคยเห็น นั่นก็หมายความว่าสิ่งของนี้เป็นของแปลกจริงๆ
เด็กสาวอย่างไป๋จื่อผู้นี้ หลังจากกลับมาเมื่อวาน นางก็หมกตัวอยู่ในเรือนไม้ ไม่ยอมออกมา แล้วนางไปนำสิ่งของเหล่านี้มาจากที่ใด
หลังจากคำนวณเวลาดูแล้ว นางก็แน่ใจว่าผลการทดสอบผิวหนังของเมิ่งหนานเป็นลบ ดียิ่งนัก เช่นนี้ประหยัดเวลาได้มากทีเดียว
ไป๋จื่อนั่งลงข้างเตียง ก่อนจะแกะผ้าพันแผลบนข้อมือของเมิ่งหนานออก
