การสาดเกลือและทาพริกลงบนบาดแผลทว่าความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทนไม่ได้ หากเปลี่ยนเป็นหูเฟิง เขาย่อมไม่ร้องโวยวายเช่นนี้แน่ วันนั้นที่หูเฟิงขวางอยู่เบื้องหน้านาง ใช้ร่างกายของตนเองกำบังอิฐที่จะกระแทกใส่นาง เขาไม่ร้องออกมาเลยสักแอะ[1] โปรเคน (Procaine) เป็นยาชาชนิดหนึ่ง ใช้บ่อยในวงการทันตกรรม ออกฤทธิ์เกือบจะในทันที
ตอนที่ 182 เจ็บ เบาหน่อย!
“นี่คืออะไร” เขามองขวดแก้วโปร่งแสงขนาดเล็กนั่นครั้งหนึ่ง มันเหมือนกับขวดแก้ว แต่ก็โปร่งใสและเล็กจ้อยกว่าขวดแก้วมาก บนนั้นยังมีลวดลายอีกต่างหาก ไม่ใช่สิ เหมือนจะเป็นตัวอักษรมากกว่า
“นี่คือยาชาเจ้าค่ะ จะใช้กับบาดแผลของท่าน เวลาเย็บจะได้ไม่เจ็บ” นางวางโปรเคนลง ก่อนจะหยิบตัวทำปฏิกิริยาและเข็มสำหรับทำการทดสอบผิวหนังออกมา
“แล้วนี่คืออะไร” เมิ่งหนานมองเข็มเล็กๆ ราวกับซี่ไม้ไผ่ในมือของนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตรงปลายเข็มสีเงินแหลมยิ่งนัก ที่น่าแปลกก็คือ นางใช้เข็มนั่นดูดของเหลวในขวดออกมา…
“เจ้าทำอะไร เจ้าจะทำอะไร” เมิ่งหนานหดมือของตัวเองกลับด้วยความหวาดกลัว เพราะคิดไม่ถึงว่าไป๋จื่อจะนำเข็มมาจ่อตรงหลังมือของเขา
“ทำการทดสอบผิวหนัง ทดสอบว่าท่านแพ้โปรเคนหรือไม่ ถ้าหากแพ้ก็ต้องเปลี่ยนเป็นยาอีกชนิดหนึ่ง”
นางพูดอย่างสบายๆ ทว่าเมิ่งหนานกลับใจเต้นระรัว เข็มที่ดูดน้ำได้นี้ บางกว่าเข็มเงินที่เขาเคยเห็นก่อนหน้านี้มากนัก หากเข็มนี้แทงเข้ามาจะต้องเจ็บมากแน่นอน
ครั้นเห
