ห็น นั่นก็หมายความว่าสิ่งของนี้เป็นของแปลกจริงๆเด็กสาวอย่างไป๋จื่อผู้นี้ หลังจากกลับมาเมื่อวาน นางก็หมกตัวอยู่ในเรือนไม้ ไม่ยอมออกมา แล้วนางไปนำสิ่งของเหล่านี้มาจากที่ใดหลังจากคำนวณเวลาดูแล้ว นางก็แน่ใจว่าผลการทดสอบผิวหนังของเมิ่งหนานเป็นลบ ดียิ่งนัก เช่นนี้ประหยัดเวลาได้มากทีเดียวไป๋จื่อนั่งลงข้างเตียง ก่อนจะแกะผ้าพันแผลบนข้อมือของเมิ่งหนานออก บาดแผลยังคงน่าตกใจ เพราะไม่ได้ผ่านการฆ่าเชื้ออย่างดี บริเวณรอบบาดแผลจึงเริ่มอักเสบและเน่าเปื่อยแล้วทันทีที่เห็นไป๋จื่อมุ่นคิ้วอีกครั้ง เมิ่งหนานก็รีบถามว่า “เป็นอะไรไป อาการแย่ลงอีกหรือ”เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านอย่าคิดเรื่อยเปื่อย สถานการณ์ดีกว่าที่ข้าจินตนาการไว้มาก ตอนนี้ข้าต้องจัดการเนื้อเน่าบนบาดแผลของท่าน จะเจ็บเล็กน้อย ท่านต้องอดทนไว้นะเจ้าคะ”เจ็บเล็กน้อย?เมื่อครู่ที่นางบอกว่าเจ็บเหมือนโดนยุงกัด แต่ผลสุดท้ายกลับเหมือนถูกเข็มอ้วนๆ แทงครั้งหนึ่ง คราวนี้นางบอกว่าเจ็บเล็กน้อย…นั่นจะต้องไม่ใช่ความเจ็บเพียงน้อยนิดแน่นอน“กลัวก็อย่ามองเจ้าค่ะ” นางคว้าหมอนใบหนึ่งโยนใส่หน้าเขา เพื่อปิดตาเขาเอาไว้เมิ่งหนานหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนจะดึงหมอนใบนั้นออกจากใบหน้า “ใครบอกว่าข้ากลัว ข้าไม่ได้กลัว ชายชาตรี องอาจผึ่งผาย…โอ๊ย…เจ็บนัก…เบาหน่อย…เจ้าเบาหน่อยสิ…”จะไม่เจ็บได้หรือ นางเริ่มฆ่าเชื้อให้เขาแล้ว ความเจ็บปวดเช่นนี้นางก็เคยสัมผัสมาก่อน มันเหมือนกับ
