จ้าจะทำอะไร” เมิ่งหนานหดมือของตัวเองกลับด้วยความหวาดกลัว เพราะคิดไม่ถึงว่าไป๋จื่อจะนำเข็มมาจ่อตรงหลังมือของเขา“ทำการทดสอบผิวหนัง ทดสอบว่าท่านแพ้โปรเคนหรือไม่ ถ้าหากแพ้ก็ต้องเปลี่ยนเป็นยาอีกชนิดหนึ่ง”นางพูดอย่างสบายๆ ทว่าเมิ่งหนานกลับใจเต้นระรัว เข็มที่ดูดน้ำได้นี้ บางกว่าเข็มเงินที่เขาเคยเห็นก่อนหน้านี้มากนัก หากเข็มนี้แทงเข้ามาจะต้องเจ็บมากแน่นอนครั้นเห็นเมิ่งหนานไม่ยอมยื่นมือออกมา ไป๋จื่อจึงมุ่นคิ้ว “ท่านเป็นบุรุษ เหตุใดถึงเหมือนกับเด็กเช่นนี้ แค่แทงเข็มเท่านั้น คิดเสียว่าถูกยุงกัด เช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่กระมัง”เมิ่งหนานทนเห็นไป๋จื่อมุ่นคิ้วใส่เขาไม่ได้เป็นที่สุด จึงรีบยื่นมือออกมา “ใครบอกว่าข้ากลัว ข้าแค่ล้อเล่นกับเจ้าก็เท่านั้น”ไป๋จื่อไม่ได้พูดอะไร เพียงจับมือของเขามาแทงเข็มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฉีดโปรเคนปริมาณน้อยนิดลงใต้ผิวหนัง“เสร็จแล้ว” นางดึงเข็มออกมา แล้วให้เขานอนลง อย่างได้ขยับในใจของเมิ่งหนานร่ำร้อง เจ็บมากแท้ๆ เหตุใดถึงบอกว่าเหมือนกับยุงกัด เช่นนั้นยุงกัดต้องทรมานเพียงใดกันหูเฟิงยื่นคอยาวมองมาทางไป๋จื่อ มองนางหยิบสิ่งของต่างๆ ออกมาจากในกระเป๋าผ้า ล้วนเป็นสิ่งของแปลกใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนสีหน้าของเมิ่งหนานก็ชัดเจนว่าไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน เขาเป็นบุรุษในป่าเขา ไม่เคยเห็นโลกกว้าง หากไม่เคยเห็นสิ่งของบางอย่างนับว่าไม่แปลก ทว่าเมิ่งหนานเป็นคนในเมือง แม้แต่เขายังไม่เคยเ
