เริ่มต้นใหม่ในชาตินี้ และไม่อยากใช้ชีวิตด้วยความเหน็ดเหนื่อยเช่นนั้นอีก
เมิ่งหนานพยักหน้าด้วยความจริงจัง “ข้ารับปากเจ้า”
ไป๋จื่อยิ้มจาง ดวงตาเปล่งประกายเสียจนจ้าตา ทำเอาเมิ่งหนานเหม่อลอยไปในทันที
“ข้าเชื่อใจท่านนะเจ้าคะ” นางกล่าวกับเขา “นอนลงเถอะ ข้าจะเริ่มแล้ว”
เมิ่งหนานพลันเครียดเกร็งขึ้นมา เพิ่งจะนอนลงไปก็ลุกขึ้นนั่งอีก “จะเจ็บมากหรือไม่”
นางเหล่มองเขา กล่าวคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้มว่า “ตอนที่เสือกัด ท่านเจ็บหรือว่ากลัวหรือไม่”
อีกฝ่ายส่ายหน้า “ลืมไปแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนั้นข้าได้ความกล้ามาจากที่ไหน เจ็บหรือไม่ก็จำไม่ได้แล้ว”
เด็กสาวหยิบโปรเคน[1]ออกมาจากในกระเป๋าผ้า ในขวดแก้วขนาดเล็กบรรจุของเหลวโปร่งใสเอาไว้ นางเขย่าโปรเคนต่อหน้าเขา “มีสิ่งนี้อยู่ ไม่เจ็บหรอกเจ้าค่ะ”
……….
ตอนที่ 182 เจ็บ เบาหน่อย!“นี่คืออะไร” เขามองขวดแก้วโปร่งแสงขนาดเล็กนั่นครั้งหนึ่ง มันเหมือนกับขวดแก้ว แต่ก็โปร่งใสและเล็กจ้อยกว่าขวดแก้วมาก บนนั้นยังมีลวดลายอีกต่างหาก ไม่ใช่สิ เหมือนจะเป็นตัวอักษรมากกว่า“นี่คือยาชาเจ้าค่ะ จะใช้กับบาดแผลของท่าน เวลาเย็บจะได้ไม่เจ็บ” นางวางโปรเคนลง ก่อนจะหยิบตัวทำปฏิกิริยาและเข็มสำหรับทำการทดสอบผิวหนังออกมา“แล้วนี่คืออะไร” เมิ่งหนานมองเข็มเล็กๆ ราวกับซี่ไม้ไผ่ในมือของนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตรงปลายเข็มสีเงินแหลมยิ่งนัก ที่น่าแปลกก็คือ นางใช้เข็มนั่นดูดของเหลวในขวดออกมา…“เจ้าทำอะไร เ
