็กสาวพยักหน้า “เมื่อวานข้าไม่มีความมั่นใจเท่าไรนัก ตอนนั้นรับประกันว่ารักษาได้ ความจริงเป็นคำพูดที่ข้าอยากปลอบใจพวกท่าน แต่วันนี้ข้ามีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะเชื่อมเอ็นข้อมือที่ขาดไปแล้วของเขาได้ และมีความมั่นใจแปดส่วนว่าจะทำให้เขาฟื้นฟูจนเป็นดังเดิมได้ แต่นี่ก็ต้องได้รับความร่วมมือจากเขาอย่างเต็มกำลังด้วย”
องครักษ์จินดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น เขาพยักหน้าให้ไป๋จื่อไม่ยอมหยุด “แน่นอน คุณชายของข้าจะต้องให้ความร่วมมือกับเจ้าเป็นอย่างดีแน่ๆ”
เมิ่งหนานย่อมดีใจเช่นกัน ทว่าได้ยินคำพูดขององครักษ์จินแล้ว เขาก็ยังคงกลอกตาขาวขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ “แม้นางจะให้ข้าแก้ผ้าเดินผ่านถนนหลัก ข้าก็ต้องให้ความร่วมมือ?”
องครักษ์จินหัวเราะร่า “ขอเพียงปิดหน้า แก้ผ้าเดินก็ไม่เป็นอะไร บุรุษในใต้หล้าล้วนเหมือนกันทุกคนแหละขอรับ”
ไป๋จื่อหัวเราะไปกับพวกเขาด้วย นางยิ้มว่า “เอาล่ะ อย่าพูดเล่นกันอีกเลยเจ้าค่ะ รีบเริ่มกันเถอะ”
“พี่จิน ท่านไปอารักขาอยู่ข้างนอก ไม่ว่าใครล้วนอย่าได้ปล่อยให้เข้ามา จนกว่าข้าจะเปิดประตูเองนะเจ้าคะ”
องครักษ์จินรีบตอบรับ ส่วนไป๋จื่อมองไปยังหูเฟิง
ทว่านางยังไม่ทันได้พูดอะไร หูเฟิงก็แย่งพูดก่อนว่า “ข้าจะไม่ออกไป”
