ด้ที่จะบ่นว่า “ใครให้เจ้าตัวเตี้ยเช่นนี้ ถึงได้สวมกระโปรงเช่นนี้แล้ว ยังมีส่วนที่ยาวเกินออกมาอยู่อีก” แม้ปากเขาจะบ่นไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็ยังคงนั่งยองๆ ลง แล้วฉีกชายกระโปรงออกช่วงหนึ่งอย่างใส่ใจ
ไป๋จื่อร้อนใจ “เหตุใดเจ้าถึงฉีกออกเล่า นี่ไม่ใช่เสื้อผ้าของข้า เป็นเสื้อผ้าที่พี่เมิ่งช่วยข้ายืมมา ยังต้องคืนอีกนะ”
ชายหนุ่มยืนตัวตรงด้วยความพอใจ แล้วสะบัดชิ้นผ้าในมือทิ้งไป ก่อนจะกล่าวอย่างอารมณ์ดีว่า “ถือว่าซื้อชุดใหม่ให้นางก็พอแล้วไม่ใช่หรือ”
เมิ่งหนานรีบเข้ามาใกล้ กล่าวตอบว่า “ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่กระโปรงชุดเดียวนะ ครั้งหน้าข้าจะซื้อให้เจ้าอีก”
เขาเข้าไปใกล้ไป๋จื่อ ถามว่า “เจ้ารีบร้อนถึงเพียงนี้ มีเรื่องร้อนใจอะไรหรือ”
นางพยักหน้า “ข้านำข้าวของมาแล้ว ข้าจะรักษาให้ท่านเดี๋ยวนี้”
ที่แท้นางฝ่าฝนมาถึงที่นี่ ก็เพื่อรักษาบาดแผลให้เขา
เมิ่งหนานฉีกยิ้ม เบิกบานเสียจนเผยให้เห็นฟันขาวเรียงตัวกัน “ที่แท้เจ้าฝ่าฝนมาที่นี่ ก็เพื่อรักษาบาดแผลให้ข้า”
ไป๋จื่อพยักหน้าอีกครั้ง “ใช่ แม้บาดแผลของท่านจะไม่สาหัสมาก แต่ก็ต้องรักษาให้ดีอย่างถึงที่สุด และข้าคิดว่าไม่ควรล่าช้าอีก เช่นนั้นถึงจะเป็นประโยชน์ต่อการฟื้นฟูในภายหลัง”
แม้แต่เอ็นข้อมือที่ขาดไปแล้ว ยังบอกว่าบาดเจ็บไม่สาหัสอีกหรือ องครักษ์จินเบิกตาโพลงพลางกล่าว “แม่นางไป๋ เจ้าหมายความว่าจะรักษาคุณชายได้แน่ๆ อย่างนั้นหรือ แล้วจะฟื้นฟูกลับไปเป็นเหมือนแต่ก่อนได้”
เด
