ที่สุดหลังจากล่วงรู้พรสวรรค์ของเผ่าราชาแห่งวิถีเซียนแล้วเจียงฉางเซิงก็เริ่มตั้งตาคอยว่าเผ่าราชาแห่งวิถีเซียนจะทิ้งตำนานอันเป็นนิรันดร์แบบไหนไว้ในวันหน้านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น นับจากวันนี้วิถีเซียนจะมีเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งถือกำเนิดขึ้นมามากกว่านี้ พวกเขาล้วนจะครอบครองพรสวรรค์ที่ไม่เหมือนผู้ใดเขารั้งสายตากลับมาแล้วยกมือขึ้น กระจกดับสูญเพลิงสวรรค์หยินหยางลอยขึ้นมาจากฝ่ามือของเขา ดวงจิตของเขาแทรกเข้าไปด้านในจงคูได้รับความทรมานมาเนิ่นนานขนาดนี้ย่อมทำตัวสงบเสงี่ยมตั้งนานแล้ว เขายังคงถูกเพลิงสวรรค์พันธนาการโลกภายในกระจกตกอยู่ในความเงียบงันอันน่ากดดันอริยเทวะซากศพก็เงียบงันไม่ต่างกัน ทั้งสองเคยทะเลาะกันมาแล้ว แต่เมื่อตระหนักว่าพูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ยามนี้ทั้งสองจึงไม่สนใจกันแทนเจียงฉางเซิงดึงอริยเทวะซากศพออกมา ให้เขาลอยอยู่กลางฝ่ามือซ้ายของตนเอง“คิดตกหรือยังเล่า”กายเนื้อที่เหลือแค่นิ้วชี้ของอริยเทวะซากศพแลดูเล็กจ้อยเมื่ออยู่กลางฝ่ามือของเจียงฉางเซิง มันใหญ่ไม่เท่าเล็บของเจียงฉางเซิงเสียด้วยซ้ำนิ้วชี้ที่เป็นดั่งวิญญาณร้ายนิ้วนี้สั่นเทาเบาๆ เสียงของอริยเทวะซากศพดังออกมาจากด้านใน“ข้ายินดีสวามิ
