อริยเทวะซากศพเห็นจงคูปรากฏตัว กายเนื้อก็สั่นเทาหาใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความยินดีแม้แต่จงคูก็ถูกปราบเหมือนกัน บ่งบอกได้ว่ามรรคาจารย์ไม่หวาดกลัวมรรคาอริยะ อย่างน้อยก็ไม่หวาดกลัวการล่วงเกินมรรคาอริยะหากเป็นเช่นนี้ ใจของเขาก็ไม่ต้องสับสนอีกต่อไปแล้วชาตินี้เขาเกิดมาเป็นอริยเทวะของมรรคาอริยะก็จริง แต่ในใจเขายังเคียดแค้นมรรคาอริยะอยู่ เป้าหมายอย่างที่สองของเขาคือการปลดปล่อยผู้คนของมหามรรคาสายเก่า ส่วนเป้าหมายแรกคือการล้างแค้นมรรคาอริยะจงคูเห็นอริยเทวะซากศพแล้วเหมือนกัน แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจอริยเทวะซากศพ เขาดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความทรมานที่เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมเปลวเพลิงของกระจกดับสูญเพลิงสวรรค์หยินหยางมีพลังของมรรคาสวรรค์แฝงอยู่และไม่ใช่มรรคาสวรรค์ที่เจียงฉางเซิงสร้างขึ้นมาด้วย แต่เป็นพลังของมรรคาสวรรค์ที่ตกทอดมาจากวิถีเซียนยุคโบราณอันไกลโพ้น มรรคาสวรรค์ในยามนั้นแข็งแกร่งมากเพียงใด ดูจากขั้นพรหมจำนวนไม่น้อยที่เจียงฉางเซิงเคยพบตอนไปเยือนวิถีเซียนยุคโบราณก็พอแล้ว วิถีเซียนในยุคนี้เทียบกับวิถีเซียนในยุคนั้นไม่ได้อย่างสิ้นเชิงจงคูทรมานอย่างยิ่ง ในใจรู้สึก
