อยู่ที่นี่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันเห็นเขาจับมือศาสตราจารย์ไป๋ แล้วก็ร้องไห้ออกมาด้วย”ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนบทสนทนากันไปมา จนกระทั่งมีอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก พวกเธอก็ปิดปากเงียบในทันที “ศาสตราจารย์หลิน ผ่าตัดเสร็จเร็วจังเลยนะคะ”ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ สวมแว่นตากรอบสีทองเดินเข้ามา เขาพยักหน้าให้พยาบาลสาวทั้งสองคน “อืม เพิ่งผ่าตัดเสร็จ” เขาตรงไปที่หน้าเตียงคนไข้ มองไป๋จื่อที่กำลัง ‘หลับใหลไม่ได้สติ’ อยู่บนเตียง จากนั้นก็วางกล่องปฐมพยาบาลในมือไว้บนตู้ข้างเตียง“พวกคุณไปทำงานเถอะ ผมจะอยู่ที่นี่เอง” เขาพูดกับพยาบาลทั้งสองคนพวกเธอรีบร้อนเดินออกไป ส่วนเขาหมุนตัวเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำ ถอดเปลี่ยนชุดกาวน์สีขาว ใส่เสื้อแขนยาวสะอาดและเรียบร้อย ก่อนจะนั่งลงที่ข้างเตียงของไป๋จื่อทีแรกไป๋จื่อไม่กล้าลืมตา ต่อมาถึงรู้ว่าตนเองลืมตาไม่ได้โดยสิ้นเชิง ถึงอยากขยับก็ขยับไม่ได้ แม้แต่อ้าปากก็ทำไม่ได้ ราวกับว่าทั้งร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอหลินหยางนำหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง เขานั่งมองอยู่ข้างเตียงสักพัก แล้วจู่ๆ ก็หันไปมองด้านนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์กลมโตที่เดิมทีส่องสว่างถูกเมฆดำบดบัง ต้นไม้ข้างทางก็ถูกลมกรรโชกพัดจนโงนเงนเขาพึมพำ “ฝนจะตกแล้วเหรอ”จากนั้นเขาก็หันไปมองไป๋จื่อ “คุณน่ะ ปกติแล้วเกลียดฝนตกเป็นที่สุด ผมจะไปปิดหน้าต่างให้ เสียงฝนจะได้ไม่กวนคุณ”ชายหนุ่มเพิ่งลุกขึ้นยืน ก็พลันมีหมอหนุ่มคนหนึ่งถลันเข้ามาจากข้างนอ
