าสู่หลอดเลือดของเธอทีละหยด ทีละหยดทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ราวกับกำลังเดินมาทางเธอ ทำเอาเธอไม่กล้าขยับ ด้วยกลัวว่าขยับแล้ว ความฝันที่สมจริงอย่างยิ่งนี้จะหายไป“ศาสตราจารย์ไป๋ซวยจริงๆ เลย นี่เป็นโอกาสหนึ่งในหมื่นส่วนเชียวนะ ทำไมถึงเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับเธอได้” พยาบาลสาวร่างเล็กเดินมาถึงข้างเตียงคนไข้ของไป๋จื่อ มองหยดของเหลวที่กำลังจะหมดลง จากนั้นก็จดบันทึกลงบนสมุดในมือพยาบาลอีกคนหนึ่งพูดเสียงเบาว่า “แต่ฉันได้ยินมาว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ”“ไม่ใช่อุบัติเหตุ? แล้วเป็นอะไรล่ะ” พยาบาลร่างเล็กหยุดจดบันทึก ก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวข้างกายหญิงสาวมองซ้ายมองขวา ในห้องคนไข้ไม่มีคนอื่น แต่กลับยังคงใช้เสียงที่เบามากๆ พูดว่า “ฉันได้ยินมาว่ามีคนตัดสายออกซิเจนของแคปซูลนอนหลับ ทำให้ศาสตราจารย์ไป๋ขาดออกซิเจนระหว่างการเดินทางด้วยจิต”“จริงเหรอ?! ใครช่างใจร้ายขนาดนั้น ศาสตราจารย์ไป๋เป็นคนดีมาก ถึงปกติจะดูดุอยู่บ้าง แต่เธอก็ดีกับทุกคน เวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แต่ไหนแต่ไรเธอก็เป็นคนแรกที่ออกหน้ารับผิดชอบ ถ้าเป็นศาสตราจารย์ที่เสแสร้งคนอื่น พวกเขาคงไม่ปกป้องพวกเราหรอก หนำซ้ำยังจะหาคนรับผิดแทนด้วยซ้ำไป”“จริงของเธอ ศาสตราจารย์กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ฉันเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจจัง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย”“เธอปวดใจได้เท่าศาสตราจารย์หลินไหม ศาสตราจารย์หลินวิ่งวุ่นวันหนึ่งถึงสามรอบ ขอแค่ไม่ได้เข้ากะกลางคืน ส่วนใหญ่แล้วก็เอาแต่
