ตอนที่ 173 ข้ารักษาได้
ไป๋จื่อเริ่มโมโหแล้ว ที่นางเกลียดที่สุดก็คือคนไข้ที่ยอมแพ้
นางถลาไปยังด้านหน้าประตูเรือนของเมิ่งหนาน ใช้เท้าหนึ่งถีบเปิดประตู ก่อนจะเข้าไปโดยที่ยังไม่ได้ถอดรองเท้าด้วยซ้ำ
เมิ่งหนานที่นั่งซึมกะทืออยู่บนเตียงเห็นนางบุ่มบ่ามเข้ามา ก็ล้มลงนอนลงบนเตียงเสียเลย หันหลังให้กับนาง
ไป๋จื่อเร่งฝีเท้าเดินไปที่ข้างเตียง มองเมิ่งหนานที่กำลังหันหลังให้นาง ในใจมีไฟกองหนึ่งสุมอยู่ “ใต้เท้าเมิ่ง ท่านตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ โทษที่วันนั้นข้าพาท่านไปยังภูเขาลั่วอิง ทำให้ท่านต้องบาดเจ็บเช่นวันนี้หรือ”
อีกฝ่ายพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความซีดเซียวบนใบหน้าทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกปวดใจนัก เขาส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้กล่าวโทษเจ้า นี่ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
“ในเมื่อไม่ได้กล่าวโทษข้า แล้วเหตุใดท่านไม่ยอมพบข้า” ไป๋จื่อถาม
อีกฝ่ายตาละห้อย กลบความเจ็บปวดในแววตาเอาไว้ “ข้าเพียงไม่รู้ว่าควรพูดอะไรกับเจ้า”
นางอยากต่อว่าเขายิ่งนัก แต่เห็นท่าทางของเขาแล้ว นางก็ทำได้แต่อดกลั้นเอาไว้ แล้วถอนใจออกมาในที่สุด นางเข้าไปใกล้เขา ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ “ยื่นมือมา”
เมิ่งหนานจนใจ ทำได้แค่ยื่นมือซ้ายออกไปแต่โดยดี
บนมือซ้ายของเขาพันผ้าสีขาวเอาไว้ ทำให้มองไม่เห็นสภาพบาดแผล
ไป๋จื่อใช้มือหนึ่งประคองหลังมือของเมิ่งหนานไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งคลายผ้าพันแผลออกอย่างรวดเร็ว ครั้นบาดแผลฉกรรจ์ปรากฏสู่สายตา นางก็พลันสะดุ้งตกใจ
เอ็นข
