้อมือของเขาขาดจริงดังว่า แรงกัดของเสือน่าตื่นตะลึงยิ่ง หากไม่ใช่เพราะหูเฟิงและองครักษ์จินมาถึงได้ทันกาล มือข้างนี้ของเขาคงจะถูกกัดขาดไปแล้ว
องครักษ์จินเห็นไป๋จื่อจ้องมองบาดแผลพลางเหม่อลอย สีหน้าคลุมเครือไม่ชัดเจน ในใจเขาก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาบ้าง “แม่นางไป๋ บาดแผลของคุณชายนั่น ยังรักษาหายได้หรือไม่”
เมิ่งหนานยิ้มขื่น ช้อนสายตามององครักษ์คนสนิท “เจ้าอย่าทำให้นางลำบากใจเลย เจ้าเคยได้ยินว่าเอ็นข้อมือขาดแล้วรักษาหายได้กี่ครั้งกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ข้าไม่ได้พิการ เพียงแค่ยิงธนูไม่ได้ก็เท่านั้น อย่างมากหลังจากนี้ข้าก็แค่ใช้เพียงกระบี่ นั่นใช้แค่มือขวาก็พอแล้วไม่ใช่หรือ” ประโยคหลังนี้เขากล่าวกับไป๋จื่อ
ขอบตาขององครักษ์จินแดงระเรื่อขึ้นมา “รักษาไม่ได้แล้วจริงหรือ” แม้วรยุทธ์ของคุณชายจะยังไม่นับว่ายอดเยี่ยม แต่ก็ฝึกมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ป้องกันตัวเองได้ดีทีเดียว แต่เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น มือซ้ายย่อมไม่ต่างอะไรกับพิการ ต่อไปไม่ใช่แค่ยิงธนูไม่ได้เท่านั้นแน่
ไป๋จื่อพันผ้าพันแผลบนข้อมือของเมิ่งหนานอีกครั้ง “ข้ารักษาได้”
องครักษ์จินตะลึงงัน จากนั้นก็ดีใจยกใหญ่ “จริงหรือ เจ้ารักษาได้จริงหรือ”
เมิ่งหนานมองไปทางไป๋จื่อ “เจ้าว่าอย่างไรนะ รักษาได้?”
เด็กสาวพยักหน้า “ข้ารักษาได้ เพียงแต่ขาดสิ่งของจำนวนหนึ่ง เมื่อข้าเตรียมของเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว รับรองจะต้องรักษาท่านหายอย่างแน่นอน”
องครักษ์จินดีใ
