จจนเกือบจะกระโดดโลดเต้น “ต้องเตรียมอะไรบ้าง ข้าจะเตรียมให้เอง”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ท่านเตรียมไม่ได้ ข้าต้องเป็นคนเตรียมเอง วางใจเถอะเจ้าค่ะ เรื่องนี้มอบให้ข้า ข้าจะต้องรักษาเขาให้หาย”
เมิ่งหนานไม่กล้าเชื่อหูตนเองว่าเอ็นข้อมือขาดแล้วยังรักษาได้ “เจ้าพูดจริงหรือ”
นางชำเลืองมองเขา ในดวงตาสดใสแจ่มชัดแฝงความกังวลเจือจาง ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงยิ้มกว้าง “ข้าเคยหลอกท่านเมื่อไรเจ้าคะ”
ใบหน้าของเขาที่นางบอกว่ารักษาได้ นางก็รักษาจนหายแล้ว
ไป๋จื่อผุดลุกขึ้น ยืนมองอีกฝ่าย “พี่เมิ่ง ตั้งสตินะเจ้าคะ อย่าได้มั่นใจว่าข้าจะรักษาได้ ถึงแม้ข้ารักษาไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นแล้วชีวิตของท่านจะแหลกสลายเพราะบาดแผลเล็กๆ แค่นี้หรือ หากเป็นเช่นนั้น ชีวิตของท่านก็อาภัพนัก”
“เทียบกับผู้คนมากมายบนโลกนี้ ท่านโชคดีและมีชีวิตที่เป็นสุข ดูชาวบ้านในหมู่บ้านหวงถัวของพวกข้าสิ ยังมีคนอีกมากมายที่ไม่มีข้าวกิน และยังไม่คนอีกมากมายที่ไม่มีเสื้อผ้าใส่”
……….
ตอนที่ 174 กู้ซี“ชีวิตของคนพบเจออุปสรรคต่างๆ มากมาย หากใช้ความสิ้นหวังมารับมือทุกครั้งที่เจออุปสรรค เช่นนั้นชีวิตของคนจะยังมีความหมายอะไร แตกต่างอะไรกับสัตว์ในพันธนาการที่ถูกพรานล่า แล้วรู้อยู่แก่ใจดีว่าต้องตาย”“เมื่อพบเจอปัญหา มนุษย์อย่างพวกเราควรจะแก้ไขปัญหา พุ่งเข้าชนทางตันตรงหน้า ข้าเชื่อว่าบนโลกนี้ไม่มีเรื่องใดยาก มีเพียงคนอ่อนแอ หดหัวเข้ากระดองเมื่อเจอเรื่องยากก็เท่านั้น”คำ
