พูดนี้ นอกจากเมิ่งหนานและองครักษ์จินที่ฟังแล้วรู้สึกกินใจ แม้แต่หูเฟิงที่เงียบเชียบและเย็นชามาโดยตลอดได้ยินเข้า บนใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าประทับใจอยู่บ้างเช่นเดียวกันไป๋จื่อพูดจบแล้วก็ไป ครั้นเดินถึงประตู นางก็หันกลับไปกล่าวกับเมิ่งหนานว่า “ข้ามอบจีตั้นปิ่งที่นำมาให้ท่านแล้ว แม้จะเย็นชืดไปสักหน่อย ทว่ารสชาติน่าจะยังไม่แย่ หากหิวแล้วก็กินสักคำสองคำนะเจ้าคะ ข้าไปล่ะ”เด็กสาวก้าวเท้ายาวๆ จากไป ทว่าหูเฟิงกลับยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาเรียบเฉยของเขามองข้อมือที่พันผ้าไว้ของเมิ่งหนาน “อย่าได้ทำลายเจตนาดีของนาง จงเป็นบุรุษตัวอย่าง อย่าได้แพ้ให้กับสตรี”หูเฟิงพูดจบก็หมุนกายจากไป ผ่านไปครู่ใหญ่องครักษ์จินถึงได้สติกลับมา “คุณชาย หูเฟิงหมายความว่าอย่างไร เขาบอกว่าท่านสู้สตรีไม่ได้อย่างนั้นหรือ ข้าจะไปคิดบัญชีกับเขาเอง”เมิ่งหนานรั้งอีกฝ่ายไว้ “ไม่ต้องไป หูเฟิงพูดถูก เขาไม่ได้ต้องการดูถูกข้า เขาเพียงใช้วิธีการของเขาปลุกใจข้า และสิ่งที่เขาพูดไม่ผิดเลยสักนิด ข้าเป็นบุรุษที่สง่างามคนหนึ่ง เพียงพบกับอุปสรรคก็ผิดหวังราวกับฟ้าถล่ม ดินทลายเสียแล้ว พูดเช่นนี้แล้วข้าก็สู้กับจื่อยาโถวไม่ได้จริงๆ”สายตาของเขาจ้องมองไปที่มือขององครักษ์จิน ในมือของคนสนิทถือห่อกระดาษน้ำมันอยู่“ข้าหิวแล้ว”องครักษ์จินดีใจนัก คุณชายไม่มีข้าวตกถึงท้องสักเม็ดมาสองวันแล้ว ทำเอาเขาเป็นกังวลจนนอนไม่หลับ “ขอรับ ข้าจะให้ทางห้องครัวเตรียมอา
