อุบัติเหตุ? แล้วเป็นอะไรล่ะ” พยาบาลร่างเล็กหยุดจดบันทึก ก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวข้างกาย
หญิงสาวมองซ้ายมองขวา ในห้องคนไข้ไม่มีคนอื่น แต่กลับยังคงใช้เสียงที่เบามากๆ พูดว่า “ฉันได้ยินมาว่ามีคนตัดสายออกซิเจนของแคปซูลนอนหลับ ทำให้ศาสตราจารย์ไป๋ขาดออกซิเจนระหว่างการเดินทางด้วยจิต”
“จริงเหรอ?! ใครช่างใจร้ายขนาดนั้น ศาสตราจารย์ไป๋เป็นคนดีมาก ถึงปกติจะดูดุอยู่บ้าง แต่เธอก็ดีกับทุกคน เวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา แต่ไหนแต่ไรเธอก็เป็นคนแรกที่ออกหน้ารับผิดชอบ ถ้าเป็นศาสตราจารย์ที่เสแสร้งคนอื่น พวกเขาคงไม่ปกป้องพวกเราหรอก หนำซ้ำยังจะหาคนรับผิดแทนด้วยซ้ำไป”
“จริงของเธอ ศาสตราจารย์กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ฉันเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจจัง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย”
“เธอปวดใจได้เท่าศาสตราจารย์หลินไหม ศาสตราจารย์หลินวิ่งวุ่นวันหนึ่งถึงสามรอบ ขอแค่ไม่ได้เข้ากะกลางคืน ส่วนใหญ่แล้วก็เอาแต่อยู่ที่นี่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันเห็นเขาจับมือศาสตราจารย์ไป๋ แล้วก็ร้องไห้ออกมาด้วย”
ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนบทสนทนากันไปมา จนกระทั่งมีอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก พวกเธอก็ปิดปากเงียบในทันที “ศาสตราจารย์หลิน ผ่าตัดเสร็จเร็วจังเลยนะคะ”
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ สวมแว่นตากรอบสีทองเดินเข้ามา เขาพยักหน้าให้พยาบาลสาวทั้งสองคน “อืม เพิ่งผ่าตัดเสร็จ” เขาตรงไปที่หน้าเตียงคนไข้ มองไป๋จื่อที่กำลัง ‘หลับใหลไม่ได้สติ’ อยู่บนเตียง จากนั้นก็วางกล่องปฐมพยาบาลใ
