นมือไว้บนตู้ข้างเตียง
“พวกคุณไปทำงานเถอะ ผมจะอยู่ที่นี่เอง” เขาพูดกับพยาบาลทั้งสองคน
พวกเธอรีบร้อนเดินออกไป ส่วนเขาหมุนตัวเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำ ถอดเปลี่ยนชุดกาวน์สีขาว ใส่เสื้อแขนยาวสะอาดและเรียบร้อย ก่อนจะนั่งลงที่ข้างเตียงของไป๋จื่อ
ทีแรกไป๋จื่อไม่กล้าลืมตา ต่อมาถึงรู้ว่าตนเองลืมตาไม่ได้โดยสิ้นเชิง ถึงอยากขยับก็ขยับไม่ได้ แม้แต่อ้าปากก็ทำไม่ได้ ราวกับว่าทั้งร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอ
หลินหยางนำหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง เขานั่งมองอยู่ข้างเตียงสักพัก แล้วจู่ๆ ก็หันไปมองด้านนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์กลมโตที่เดิมทีส่องสว่างถูกเมฆดำบดบัง ต้นไม้ข้างทางก็ถูกลมกรรโชกพัดจนโงนเงน
เขาพึมพำ “ฝนจะตกแล้วเหรอ”
จากนั้นเขาก็หันไปมองไป๋จื่อ “คุณน่ะ ปกติแล้วเกลียดฝนตกเป็นที่สุด ผมจะไปปิดหน้าต่างให้ เสียงฝนจะได้ไม่กวนคุณ”
ชายหนุ่มเพิ่งลุกขึ้นยืน ก็พลันมีหมอหนุ่มคนหนึ่งถลันเข้ามาจากข้างนอก “ศาสตราจารย์หลิน เร็วเข้าครับ ผู้อำนวยการโรคหัวใจกำเริบ ต้องผ่าตัดด่วน และการผ่าตัดนี้มีแต่คุณที่ทำได้ ตอนนี้ห้องผ่าตัดเตรียมพร้อมแล้ว เร็วครับ!”
[1] เงินหนึ่งเหวินสร้างความลำบากให้วีรบุรุษ หมายถึง เป็นเพียงแค่ความลำบากเล็กน้อย แต่กลับทำให้ไม่อาจดำเนินงานต่อไปได้
[1] เงินหนึ่งเหวินสร้างความลำบากให้วีรบุรุษ หมายถึง เป็นเพียงแค่ความลำบากเล็กน้อย แต่กลับทำให้ไม่อาจดำเนินงานต่อไปได้
