คุณชายไม่สังเกต หยิบม้วนจีตั้นปิ่งใส่เข้าไปในปากเสียคำหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เมิ่งหนานเห็นดังนั้น เขาก็รีบชี้ไปที่องครักษ์จิน “ข้าเห็นนะ ยังเหลืออีกสองชิ้น ข้าไม่อนุญาตให้เจ้ากินอีกแล้ว”
อีกฝ่ายรีบกินม้วนจีตั้นปิ่งในมืออย่างว่องไว แล้วหยิบอีกชิ้นหนึ่งออกมาจากในห่อกระดาษอย่างไม่รีรอ ใส่เข้าปากไปพลาง หัวเราะฮ่าๆ ไปพลาง “ทั้งหมดมีสี่ชิ้น แม่นางไป๋บอกว่าให้พวกเราแบ่งกันคนละสองชิ้นขอรับ”
“นางบอกตอนไหน เหตุใดข้าไม่ได้ยิน” เมิ่งหนานไม่เชื่อ เขาได้ยินเพียงนางบอกว่าเขาหิวแล้วก็กิน ไม่ได้พูดถึงองครักษ์จินแม้แต่ครึ่งประโยค
แต่ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่ ม้วนแป้งไข่ไก่สองชิ้นก็ลงท้องไปแล้ว องครักษ์จินเลียปากพลางยิ้มอย่างโง่งม
“พวกท่านกำลังกินอะไรอยู่” เสียงแปลกใจของสตรีดังมาจากหน้าประตู
องครักษ์จินออกไปต้อนรับทั้งๆ ที่บนริมฝีปากยังมันแผลบ เขายิ้มแห้งๆ ว่า “คุณหนูใหญ่กู้ เหตุใดท่านจะมาที่นี่ถึงไม่ให้คนส่งข่าวมาสักหน่อย ถึงแม้จะไม่ทันส่งข่าวมา แต่มาถึงหน้าเรือนของคุณชายข้าแล้ว ก็ควรจะเคาะประตูก่อนไม่ใช่หรือขอรับ”
กู้ซีหน้าแดง กล่าวอย่างเขินอายว่า “ไอ้หยา…ข้าเห็นประตูเรือนเปิดอยู่ ก็เลยเข้ามา”
เมิ่งหนานกินม้วนจีตั้นปิ่งในมือหมดแล้ว ในใจยังหวนคิดถึงชิ้นสุดท้ายในมือขององครักษ์จิน ขณะนี้กู้ซีมาเยี่ยมเยียนกะทันหัน ในใจเขารู้สึกไม่ชอบใจเท่าไรนัก ทว่าบนใบหน้าก็จำต้องยิ้มแย้มออกมาเล็กน้อย “คุณหนูกู้มาที่
