คงยืนอยู่ที่หน้าประตู สายตาเรียบเฉยของเขามองข้อมือที่พันผ้าไว้ของเมิ่งหนาน “อย่าได้ทำลายเจตนาดีของนาง จงเป็นบุรุษตัวอย่าง อย่าได้แพ้ให้กับสตรี”
หูเฟิงพูดจบก็หมุนกายจากไป ผ่านไปครู่ใหญ่องครักษ์จินถึงได้สติกลับมา “คุณชาย หูเฟิงหมายความว่าอย่างไร เขาบอกว่าท่านสู้สตรีไม่ได้อย่างนั้นหรือ ข้าจะไปคิดบัญชีกับเขาเอง”
เมิ่งหนานรั้งอีกฝ่ายไว้ “ไม่ต้องไป หูเฟิงพูดถูก เขาไม่ได้ต้องการดูถูกข้า เขาเพียงใช้วิธีการของเขาปลุกใจข้า และสิ่งที่เขาพูดไม่ผิดเลยสักนิด ข้าเป็นบุรุษที่สง่างามคนหนึ่ง เพียงพบกับอุปสรรคก็ผิดหวังราวกับฟ้าถล่ม ดินทลายเสียแล้ว พูดเช่นนี้แล้วข้าก็สู้กับจื่อยาโถวไม่ได้จริงๆ”
สายตาของเขาจ้องมองไปที่มือขององครักษ์จิน ในมือของคนสนิทถือห่อกระดาษน้ำมันอยู่
“ข้าหิวแล้ว”
องครักษ์จินดีใจนัก คุณชายไม่มีข้าวตกถึงท้องสักเม็ดมาสองวันแล้ว ทำเอาเขาเป็นกังวลจนนอนไม่หลับ “ขอรับ ข้าจะให้ทางห้องครัวเตรียมอาหารให้”
เมิ่งหนานชี้ห่อกระดาษในมือเขา “ยังจะเตรียมอะไรอีก มีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
คราวนี้องครักษ์จินถึงจะนึกออก รีบเปิดห่อกระดาษในมือออก แล้วยื่นม้วนจีตั้นปิ่งที่ม้วนอย่างสวยงามชิ้นหนึ่งให้เมิ่งหนาน
เมิ่งหนานรับม้วนจีตั้นปิ่งมา กลิ่นหอมดึงดูดเตะจมูกอย่างยิ่ง กระเพาะที่แต่เดิมไม่รู้จักหิวเริ่มส่งเสียงเอะอะขึ้นมาแล้ว
องครักษ์จินเห็นคุณชายกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว ก็รู้สึกน้ำลายสอขึ้นมาบ้าง ถือโอกาสตอนที่
