ตอนที่ 171 คุณหนูใหญ่เป็นคนใจแคบ
นางกินข้าวเช้าก่อน ถึงไปทอดจีตั้นปิ่งที่เมิ่งหนานชอบกินอยู่ในครัว ก่อนจะใส่ไส้เส้นมันฝรั่งที่เพิ่งผัดเสร็จดี แล้วม้วนขึ้นมาจนเป็นชิ้น
ครั้นจะออกจากบ้าน หูเฟิงเห็นนางนำข้าวของไปด้วย “นี่คืออะไร”
“อ๋อ จีตั้นปิ่งสองสามชิ้น ไปมือเปล่าคงจะไม่ดี พวกเขาชอบกิน ทั้งยังทำง่ายมาก เลยทำขึ้นมาสักหน่อย” ไป๋จื่อตอบง่ายๆ
หูเฟิงกวาดสายตามองห่อกระดาษในมือของนางอย่างเย็นชา ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่หมุนกายไปจูงม้า
รถม้าเคลื่อนอยู่บนถนนในหมู่บ้านอย่างช้าๆ เพราะเวลานี้มีคนเดินอยู่ไม่น้อย จึงไม่กล้าบังคับม้าให้วิ่งเร็วเกินไป จะได้ไม่ไปชนคนอื่นเข้า
ตอนที่รถม้ากำลังจะออกจากหมู่บ้าน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งขวางทางไปของพวกเขา
หูเฟิงกล่าวเสียงทุ้ม “ถอยหน่อย!”
เมื่อได้ยินดังนั้น คนเหล่านั้นก็กลับหลังหันมา มองหูเฟิงที่บังคับรถม้าให้เดินไปข้างหน้า พวกเขารีบหลบไปยังข้างทางอย่างรวดเร็ว รถม้าผ่านข้างกายของพวกเขาไป ลมฤดูร้อนพัดม่านรถอย่างนุ่มนวล ทำให้พวกเขามองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยหาใดเปรียบ ดวงตางดงามสดใสคู่นั้นกำลังมองพวกเขาคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้ม
หลิวซื่อมองตามรถม้าที่ห้อตะบึงไป พลางถ่มน้ำลาย “ถุย…วางมาดอะไรนัก ก็แค่รถม้าคันหนึ่งเท่านั้น ถึงกับต้องใช้โดยสารไปมาในหมู่บ้านทั้งวันเชียวหรือ”
ไป๋เสี่ยวเฟิงกลับมองรถม้าคันนั้นด้วยความอิจฉา “หากสกุลเรามีรถม้าเช่นนั้นสักคันเหมือนกันก็คงดี” เพื่อนร่วม
