งหนานดังออกมาจากข้างใน “ข้าเหนื่อยแล้ว ให้นางกลับเถอะ วันหลังหากมีเวลาว่างข้าจะไปหานางเอง”
แม้จะมีอะไรอยากพูดอีก แต่องครักษ์จินก็ได้แต่อ้าปาก ด้วยไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี คุณชายซึมเซามากมาหลายวันแล้ว แม้แต่พูดจาก็ไม่ค่อยจะยอม เขาไม่เคยเห็นคุณชายเป็นเช่นนี้มาก่อนเลย
ไป๋จื่อยืนอยู่ข้างกายขององครักษ์จิน นางกล่าวกับประตูที่ปิดสนิทว่า “พี่เมิ่ง ท่านรีบเปิดประตูเถอะ ข้านำจีตั้นปิ่งที่ท่านชอบกินมาด้วยนะเจ้าคะ”
เมิ่งหนานกล่าว “เจ้ากลับไปเถอะ วันนี้ข้าไม่อยากอาหาร ขอบคุณเจ้ามาก”
“พี่เมิ่ง ท่านยุ่งอยู่หรือเจ้าคะ ข้าเป็นหมอที่เก่งมากนะ หมอคนอื่นรักษาท่านไม่ได้ แต่ข้ารักษาได้” ไป๋จื่อกล่าวอีก
องครักษ์จินรีบพยักหน้า “ใช่ๆ คุณชายให้แม่นางไป๋ดูหน่อยเถอะ นางอาจจะรักษาท่านหายก็ได้”
ในเรือนพลันเงียบงัน ราวกับว่าคนที่อยู่ข้างในไม่ได้ยินเสียงพูดจาของพวกเขาโดยสิ้นเชิง
