เองก็คิดว่าเป็นแค่บาดแผลภายนอกจริงๆ ทว่าหลังจากท่านหมอดูแล้ว กลับกล่าวว่า…”
“ว่าอะไรเจ้าคะ” สีหน้าของไป๋จื่อไม่สู้ดีในทันใด
ฝ่ายองครักษ์จินถอนใจเสียงหนึ่ง ขอบตาแดงก่ำ “ท่านหมอบอกว่าเอ็นข้อมือของคุณชายถูกกัดขาด รักษาไม่ได้”
ไป๋จื่อหน้าถอดสีเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้วให้หูเฟิง เมิ่งหนานก็ใช่ว่าไม่ได้ฝึกวรยุทธ์ และคนที่ฝึกวรยุทธ์เช่นนี้ หากเอ็นข้อมือถูกกัดขาดก็นับว่าเป็นการจู่โจมถึงชีวิต
นางไม่พูดอะไรอีก รีบสาวเท้าเดินเข้าไปในลาน ตรงเข้าไปในโถงด้านหน้า ทว่าด้านในโถงไม่มีใครอยู่ ส่วนประตูเล็กๆ ด้านขวามือที่ทะลุไปยังลานด้านหลัง บัดนี้ม่านลูกปัดที่แขวนอยู่บนนั้นกำลังสั่นไหวเบาๆ
องครักษ์จินกล่าว “แปลก เมื่อครู่คุณชายอยู่ตรงนี้แท้ๆ”
เด็กสาวตรงไปยังม่านลูกปัด ก่อนจะลอดเข้าไป ลานด้านหลังเป็นที่อยู่อาศัยของเมิ่งหนานและองครักษ์จิน เป็นเรือนอาศัยล้อมด้วยกำแพงสี่ด้านแบบโบราณ แบ่งออกเป็นเรือนทางตะวันออก ใต้ และตะวันตกสามเรือน เมิ่งหนานย่อมอาศัยอยู่ในเรือนที่ใหญ่และกว้างที่สุด นั่นก็คือเรือนทางใต้ที่ดีที่สุด
บัดนี้นอกประตูเรือนทางใต้มีรองเท้าทรงยาววางอยู่คู่หนึ่ง เป็นรองเท้ามีลวดลายงดงามที่เมิ่งหนานใส่อยู่บ่อยครั้ง
ประตูเรือนปิดสนิท ม่านครึ่งบานประตูที่แขวนอยู่สั่นไหวเล็กน้อย
องครักษ์จินเร่งฝีเท้าไปยังด้านหน้าประตูเรือนของเมิ่งหนาน ก่อนจะกล่าวว่า “คุณชาย แม่นางไป๋มาเยี่ยมท่านขอรับ”
เสียงแหบแห้งของเมิ่
