กหน้า “ใช่ๆ คุณชายให้แม่นางไป๋ดูหน่อยเถอะ นางอาจจะรักษาท่านหายก็ได้”ในเรือนพลันเงียบงัน ราวกับว่าคนที่อยู่ข้างในไม่ได้ยินเสียงพูดจาของพวกเขาโดยสิ้นเชิง
ตอนที่ 172 เอ็นข้อมือของเมิ่งหนานขาดแล้ว
ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างออกรส ไป๋จื่อยิ่งยิ้มแป้นแล้น หูเฟิงเห็นแล้วไม่สบอารมณ์ จึงทำหน้าง้ำ ขมวดคิ้วกล่าวว่า “คุยเสร็จแล้วหรือยัง ไม่มีธุระต้องทำหรืออย่างไร
ไป๋จื่อหัวเราะแห้งๆ ให้เจ้าพนักงาน “รบกวนท่านนำทางข้าไปสักหน่อยแล้ว”
เจ้าพนักงานยิ้ม “นั่นเป็นสิ่งที่ข้าควรทำ รบกวนอะไรกัน ไปกันเถอะ”
เขานำไปจื่อและหูเฟิงเข้าไปในที่ว่าการอำเภอ เดินเลียบทางเดินเล็กๆ ไปเหมือนครั้งก่อน จนกระทั่งถึงจวนของเมิ่งหนาน
องครักษ์จินยืนตัวตรงอยู่ในลานเหมือนครั้งที่แล้ว สายตาจ้องมองไปที่มุมหนึ่งของลาน สีหน้าคร่ำเคร่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“แม่นางไป๋ เจ้ามาจริงๆ หรือนี่” องครักษ์จินพลันมีสีหน้ายินดีเมื่อเห็นไป๋จื่อ ราวกับเห็นญาติที่ห่างหายกันไปหลายปี
ไป๋จื่อยิ้มถาม “พบข้าต้องดีใจถึงเพียงนี้เลยหรือเจ้าคะ พี่เมิ่งเป็นอย่างไรบ้าง”
สีหน้าขององครักษ์จินมืดครึ้มลงในทันที “ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ข้าอยากไปหาเจ้านานแล้ว แต่คุณชายไม่ให้ข้าไป”
“ไม่ค่อยดี? แค่บาดแผลภายนอกไม่ใช่หรือ” สายตาของนางชำเลืองไปทางหูเฟิงอย่างรวดเร็ว
หูเฟิงยกไหล่ “นั่นเขาเป็นคนพูดเอง ข้าไม่ได้หลอกเจ้า”
องครักษ์จินรีบกล่าว “หูเฟิงไม่ได้พูดโกหก ตอนนั้นคุณชาย
