มื่อครู่คุณชายอยู่ตรงนี้แท้ๆ”เด็กสาวตรงไปยังม่านลูกปัด ก่อนจะลอดเข้าไป ลานด้านหลังเป็นที่อยู่อาศัยของเมิ่งหนานและองครักษ์จิน เป็นเรือนอาศัยล้อมด้วยกำแพงสี่ด้านแบบโบราณ แบ่งออกเป็นเรือนทางตะวันออก ใต้ และตะวันตกสามเรือน เมิ่งหนานย่อมอาศัยอยู่ในเรือนที่ใหญ่และกว้างที่สุด นั่นก็คือเรือนทางใต้ที่ดีที่สุดบัดนี้นอกประตูเรือนทางใต้มีรองเท้าทรงยาววางอยู่คู่หนึ่ง เป็นรองเท้ามีลวดลายงดงามที่เมิ่งหนานใส่อยู่บ่อยครั้งประตูเรือนปิดสนิท ม่านครึ่งบานประตูที่แขวนอยู่สั่นไหวเล็กน้อยองครักษ์จินเร่งฝีเท้าไปยังด้านหน้าประตูเรือนของเมิ่งหนาน ก่อนจะกล่าวว่า “คุณชาย แม่นางไป๋มาเยี่ยมท่านขอรับ”เสียงแหบแห้งของเมิ่งหนานดังออกมาจากข้างใน “ข้าเหนื่อยแล้ว ให้นางกลับเถอะ วันหลังหากมีเวลาว่างข้าจะไปหานางเอง”แม้จะมีอะไรอยากพูดอีก แต่องครักษ์จินก็ได้แต่อ้าปาก ด้วยไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาดี คุณชายซึมเซามากมาหลายวันแล้ว แม้แต่พูดจาก็ไม่ค่อยจะยอม เขาไม่เคยเห็นคุณชายเป็นเช่นนี้มาก่อนเลยไป๋จื่อยืนอยู่ข้างกายขององครักษ์จิน นางกล่าวกับประตูที่ปิดสนิทว่า “พี่เมิ่ง ท่านรีบเปิดประตูเถอะ ข้านำจีตั้นปิ่งที่ท่านชอบกินมาด้วยนะเจ้าคะ”เมิ่งหนานกล่าว “เจ้ากลับไปเถอะ วันนี้ข้าไม่อยากอาหาร ขอบคุณเจ้ามาก”“พี่เมิ่ง ท่านยุ่งอยู่หรือเจ้าคะ ข้าเป็นหมอที่เก่งมากนะ หมอคนอื่นรักษาท่านไม่ได้ แต่ข้ารักษาได้” ไป๋จื่อกล่าวอีกองครักษ์จินรีบพยั
