ตอนที่ 161 เหตุใดหูเฟิงถึงโกรธ
องครักษ์จินไม่ได้ตอบ ส่วนหูเฟิงถลึงตามองนาง กล่าวด้วยความโมโหว่า “เมื่อครู่เจ้าทำอะไร อยากตายหรือ”
ไป๋จื่อตะลึงงัน เมื่อครู่? เมื่อครู่นางทำอะไร โยนหินใส่เสือน่ะหรือ
องครักษ์จินรีบโน้มน้าว “เจ้าอย่าไปดุนางเลย แม่นางไป๋ก็เป็นห่วงเจ้าเหมือนกัน นางเพียงอยากช่วยเจ้า และนางทำไปแล้ว อีกทั้งนางยังคลายวิกฤตให้เจ้าตั้งหลายครั้งไม่ใช่หรือ”
หูเฟิงเพียงรู้ว่าหากยั่วโมโหเสือเข้า แล้วมันกระโจนเข้าไปกัดนาง เขาอาจจะช่วยนางไม่ทันกาลก็เป็นได้
ครั้นคิดถึงอันตรายในตอนนั้น คิดถึงอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นเพราะนางไม่ดูแลตัวเอง หัวใจของเขาก็พลันเต็มไปด้วยความโกรธ
“เจ้าเป็นลมไปอย่างคนแซ่เมิ่งนั่นไม่ได้หรือ เป็นแค่แม่นางคนหนึ่ง เหตุใดถึงได้กล้าบ้าบิ่นเช่นนี้”
เหตุใดถึงได้กล้าเช่นนี้ แล้วผิดกฎหมายหรือ
ไป๋จื่อถูกเขาสั่งสอนจนตะลึง ด้วยไม่แน่ใจว่าเขาโกรธเรื่องอะไรกันแน่
หูเฟิงไม่สนใจนางอีก เขายืมกระบี่ยาวจากองครักษ์จิน แล้วฟันรากที่แท้จริงของใบจื่อม่านเถิงออกในครั้งเดียว
หลังจากพวกเขาเก็บใบจื่อม่านเถิงเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเมิ่งหนานก็ฟื้น ใบหน้าของเขายังคงซีดขาวเหมือนกระดาษ ดวงตาลุกลนมองไปรอบๆ ทั้งซ้ายและขวา ครั้นเห็นทุกคนปลอดภัย เสือก็หายไปแล้วเช่นกัน สุดท้ายเขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “พวกเจ้า พวกเจ้าไม่เป็นอะไรกระมัง”
องครักษ์จินรีบนำขวดน้ำที่เหน็บอยู่ตรงเอวส่งให้เมิ่งหนาน พลางย
