ิ้มกล่าว “พวกข้าล้วนสบายดีขอรับ ท่านต่างหาก หลับสบายหรือไม่”
เมิ่งหนานมีสีหน้าเก้อเขิน เขาหลับไม่สบายเลยต่างหาก ในฝันยังถูกเสือวิ่งไล่ จนถึงตอนนี้เขายังรู้สึกเข่าอ่อนอยู่เลย
หูเฟิงใช้เชือกมัดต้นจื่อม่านเถิงกองไว้ด้วยกันจนเรียบร้อย ก่อนจะกล่าวเสียงหงุดหงิดกับเมิ่งหนาน โดยที่ไม่หันไปมองเขาเลยสักนิดว่า “ในเมื่อตื่นแล้วก็แบกมัดต้นไม้นี่ขึ้นหลัง ควรจะลงเขาได้แล้ว”
ท่าทางของหูเฟิงดูแล้วผิดปกติอย่างมาก เมิ่งหนานถามองครักษ์จินเสียงเบา “เขาเป็นอะไรไป”
องครักษ์จินยื่นนิ้วไว้ตรงข้างริมฝีปาก ส่งสัญญาณบอกให้คุณชายของเขาอย่าเพิ่งถาม
ทั้งสองคนเดินมาข้างหน้าหูเฟิง แต่ละคนแบกมัดต้นจื่อม่านเถิงไว้ข้างหลังหนึ่งมัด
ทั้งหมดมีอยู่สี่มัด ตอนนี้เหลืออยู่สองมัด ไป๋จื่อรีบเดินเข้าไป ทว่าเพิ่งคิดจะยื่นมือออกไปหยิบมาสักมัดหนึ่ง กลับเห็นหูเฟิงแบกมัดต้นไม้ทั้งสองไว้บนหลัง แล้วหมุนกายเดินไป
ไป๋จื่อรีบตามเขาไป “ข้ายังมีแรงอยู่ ให้ข้าช่วยมัดหนึ่งเถอะ”
หูเฟิงเดินไปข้างหน้าด้วยความโมโห ไม่สนใจนาง ราวกับไม่ได้ยินเสียงของนางอย่างไรอย่างนั้น
“ข้าถือไหวจริงๆ ให้ข้าถือมัดหนึ่งเถอะ” นางคิดจะขวางเขาไว้ด้วยความร้อนใจ
หูเฟิงพลันเบี่ยงกายหลบนาง ไม่มองนางสักนิด
“นี่ ข้าก็แค่โยนให้ใส่เสือแค่สองก้อนไม่ใช่หรือ เจ้าจะโกรธก็เรื่องของเจ้าเถอะ ข้าจะไม่โต้เถียงกับเจ้า เจ้าต่างหากได้คืบจะเอาศอก ไม่ยอมจบสิ้นกระมัง”
ชายหนุ่มยังคงไม่สนใจน
