าง
นางก็โมโหขึ้นมาแล้วเช่นกัน ร้องตะโกนอยู่ข้างหลังเขาว่า “ข้ารู้ เจ้ากลัวข้าถูกเสือทำร้าย ถึงตอนนั้นแล้วจะไม่มีใครรักษาเจ้า แต่เจ้าวางใจเถอะ ต่อให้ข้าเหลือลมหายใจสุดท้าย ข้าก็จะรักษาเจ้าให้หาย”
ในที่สุดหูเฟิงก็หยุดฝีเท้า เขาหันกลับมาโดยพลัน แต่ไป๋จื่อหยุดไม่ทัน ชนกับแผงอกของเขาอย่างจัง จนจมูกของนางรู้สึกเจ็บ
หูเฟิงใช้สายตาดุดันมองนาง แล้วกัดฟันกล่าวทีละคำ “เจ้าจำคำพูดของเจ้าไว้ให้ดี”
เขาก็ไม่รู้ว่าตนเองกำลังโกรธอะไร รู้เพียงโกรธ ไม่ได้ยินดี โดยเฉพาะได้ยินนางพูดเช่นนี้ในเวลานี้ ไฟโทสะในใจของเขาก็ยิ่งปะทุมากกว่าเดิมเสียอีก
ไป๋จื่อถูกเขาถลึงตาใส่จนรู้สึกขนลุก เขาเป็นอะไรกันแน่ กินดินปืนมาหรือไร
องครักษ์จินรีบโน้มน้าว “เจ้าพูดให้น้อยๆ หน่อย ข้าว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่จำเป็นต้องทะเลาะกันกระมัง”
หูเฟิงแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง ไม่สนใจไป๋จื่ออีก เพียงหมุนกายเดินไป แม้จะแบกต้นจื่อม่านเถิงอยู่สองมัด แต่ฝีเท้าของเขากลับยังคงว่องไวราวกับบิน ร่างกายเหยียดตรงดุจพู่กัน
……….
ตอนที่ 162 บุรุษผู้แปลกประหลาดเมื่อทิ้งระยะห่างกันไกลแล้ว เมิ่งหนานก็รีบถามว่า “แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น เหตุใดเขาต้องโมโหเช่นนั้น”คราวนี้องครักษ์จินถึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังทั้งหมด เมิ่งหนานได้ยินแล้วก็เบิกตาโพลง ก่อนจะมองไป๋จื่ออย่างเหลือเชื่อ “จื่อยาโถว องครักษ์จินพูดจริงหรือ เจ้านำหินโยนใส่เสือตัวใหญ่นั่นจร
