ตอนที่ 159 ใบจื่อม่านเถิง
ไป๋จื่อตะลึงลาน คราวนี้ถึงจะรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากออกไป เฮ้อ…ไม่อาจปล่อยเนื้อปล่อยตัวได้เลยจริงๆ ครั้นทำตัวตามใจขึ้นมา ก็มักจะหลุดพูดจาออกไปเช่นนี้
นางยิ้มแห้งๆ “ข้าก็แค่ล้อเล่น เหตุใดจริงจังเช่นนี้”
ล้อเล่น? เมื่อครู่นางดูไม่เหมือนพูดเล่นเลย
หูเฟิงไม่ได้ถามอีก เมิ่งหนานเองก็ไม่ได้คิดถาม เพราะหัวใจเขาเต้นแรงอยู่ตลอด พลางปลอบใจตนเองไม่ยอมหยุด แม้ป่านี้จะดูมืดทึบน่ากลัว แต่น่าจะเป็นแค่ป่าขนาดเล็กธรรมดาเท่านั้น ไม่มีทางมีเสืออยู่ภายใน ไม่มีทางเด็ดขาด
หูเฟิงนำทางอยู่ข้างหน้า องครักษ์จินคุ้มกันอยู่ข้างหลัง ไป๋จื่อและเมิ่งหนานถูกทั้งสองคนขนาบอยู่ตรงกลาง การเดินแถวเช่นนี้ ถึงแม้จะเดินอยู่ในป่าเขาลึก แต่ก็ทำให้คนสบายใจขึ้นมาได้ ไม่ได้น่ากลัวถึงเพียงนั้น
อย่างน้อยไป๋จื่อก็รู้สึกเช่นนั้น นางเข้าป่ามาเป็นครั้งที่สอง จึงไม่ได้ลุกลนหวาดกลัวเมื่อตอนมาครั้งแรกอย่างเห็นได้ชัด
เมิ่งหนานเดินอยู่ข้างหลังไป๋จื่อ ในมือกำกริชติดตัวแน่น ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้า ใบหน้าของเขาราวกับซีดขาวลงไปหนึ่งส่วน
“ยะ ยังไม่ถึงอีกหรือ” ยิ่งเดินเข้าไปในป่า หัวใจของเขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น ราวกับข้างหน้ามีเสือตัวใหญ่กำลังรอเขาอยู่
ไป๋จื่อมองไปรอบๆ “ใกล้แล้วเจ้าค่ะ อยู่แถวๆ นี้แหละ ครั้งก่อนข้าเห็นมันอยู่บริเวณนี้”
องครักษ์จินถาม “รอบๆ ป่านี้ดูคล้ายกันไปหมด เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าสถานที่ที่เห็นใน
