ครั้งก่อนจะอยู่บริเวณนี้”
เด็กสาวชี้ไปที่วัชพืชที่อยู่ข้างทาง นั่นเป็นเพียงวัชพืชในสายตาขององครักษ์จิน แต่ในสายตาของไป๋จื่อ พวกมันเป็นสมุนไพรที่มีคุณสมบัติลดไข้ “นี่คือหญ้าตั้นหยิน ตอนที่ข้ามาครั้งก่อน ข้าเห็นมันอยู่บริเวณนี้ ส่วนใบจื่อม่านเถิงก็คือสิ่งที่ข้าเห็นอยู่ด้านหลังหญ้าตั้นหยิน ไม่ผิดแน่”
เมิ่งหนานเห็นหน้าพูดด้วยความมั่นใจ ก็เริ่มรู้สึกวางใจลง ดูท่าทางไม่จำเป็นต้องเข้าไปในป่าลึกอีก และวันนี้ไม่น่าได้เจอเสือแล้ว
หลังจากเดินไปอีกหลายก้าว จู่ๆ ไป๋จื่อก็หยุดฝีเท้า นางชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่ทางซ้ายมือด้านหน้าด้วยความตื่นเต้น “ดูสิ นั่นคือใบจื่อม่านเถิงล่ะ”
ทั้งสามคนมองตามนิ้วมือนางไป เห็นเถาวัลย์สีม่วงยั้วเยี้ยพันอยู่บนต้นไม้เก่าแก่ขนาดยักษ์ใหญ่ ใบไม้บนเถาเป็นรูปทรงสามเหลี่ยม มีสีม่วงอ่อนและสีม่วงเข้ม ระหว่างใบปรากฏให้เห็นดอกไม้เล็กๆ สีม่วงแดงอยู่ประปราย แม้จะไม่ได้อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่อง แต่ดอกไม้เหล่านั้นก็ยังคงเบ่งบานงดงามอย่างยิ่ง เห็นได้ถึงการเจริญเติบโตที่ยอดเยี่ยม
เมิ่งหนานมองอยู่พักหนึ่ง เพราะเขาไม่เห็นว่ามีจุดใดพิเศษเลยจริงๆ “นี่คือสมุนไพรอะไร รักษาโรคอะไรได้หรือ”
ไป๋จื่อก้าวไปข้างหน้า เด็ดใบของเถาวัลย์มาดมเล็กน้อย เป็นกลิ่นนั้นจริงๆ อีกทั้งหอมเข้มข้นยิ่งกว่าที่นางเคยดมในยุคปัจจุบันด้วยซ้ำไป ดูท่าทางประสิทธิภาพในการเร่งการเจริญเติบโตน่าจะดีกว่า อาจจะไม่ต้องใช้เวลาถึงสาม
