สิบวัน มันฝรั่งก็น่าจะออกผลได้แล้ว
“นี่เรียกว่าใบจื่อม่านเถิงเจ้าค่ะ ไม่ได้ใช้รักษาโรค ข้าจะใช้มันปลูกลงดิน ทุกคนอย่าได้อยู่เฉยเจ้าค่ะ ช่วยข้าหารากของใบจื่อม่านเถิง ขอเพียงหารากของมันเจอ เมื่อตัดรากของมันได้ พวกเราก็จะดึงเถาวัลย์เหล่านี้ลงจากต้นไม้ได้อย่างง่ายดาย และไม่ทำลายใบเถาวัลย์ด้วยเจ้าค่ะ”
รอบๆ ต้นไม้เต็มไปด้วยเถาวัลย์ ทั้งสี่คนเริ่มเคลื่อนไหว แต่ละคนจับจ้องต้นไม้ มองตามเถาวัลย์บนต้นไม้เพื่อตามหาราก
หลังจากทั้งสี่คนตามหาและเดินวนรอบต้นไม้อยู่สักพักหนึ่ง พวกเขาก็ไปรวมตัวกันตรงเนินดิน เถาวัลย์ที่อยู่ในมือของพวกเขารวมอยู่บนก้านไม้หนาเท่าแขนของบุรุษ
ก้านไม้หนาอย่างยิ่งนั้นยื่นเหยียดไปยังด้านหลังเนินดิน ดูท่าทางรากที่แท้จริงของใบจื่อม่านเถิงจะอยู่ด้านหลังเนินดินนั่น
……….
ตอนที่ 160 ต่อสู้กับเสืออย่างอาจหาญไป๋จื่อคิดจะอ้อมเนินดินไปตรวจดูด้านหลังสักหน่อยแต่จู่ๆ หูเฟิงก็ดึงแขนของไป๋จื่อไว้ แล้วลากนางไปยังด้านหลังของตนเอง ก่อนจะดึงกริชที่เอวของตนออกมาอย่างรวดเร็ว คำรามเสียงทุ้มว่า “มีความเคลื่อนไหว ระวังด้วย”สีหน้าองครักษ์จินเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลางชักกระบี่ยาวที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมาดังชิ้ง คอยปกป้องเมิ่งหนานที่อยู่ข้างกาย ไม่ยอมห่างออกไปแม้แต่ชุ่นเดียวหนังตาของเมิ่งหนานเต้น้เร่าไม่ยอมหยุด ขาอ่อนก็เริ่มกระตุกขึ้นมาเช่นกัน ปกติเขาไม่ใช่คนขวัญอ่อน แต่บนโลกใบนี้มีสิ่งที่เขากลัวเพียงอย่างเ
