ตอนที่ 157 ขุดผักป่า
หลิวซื่อรีบโบกมือ “ท่านแม่ บ้านข้ามีสถานการณ์อย่างไร ท่านใช่ว่าจะไม่รู้ แล้วข้าจะเอ่ยปากกับพวกเขาได้อย่างไรเจ้าคะ พวกเขายังคิดจะมายืมที่บ้านเราอยู่เลย”
จางซื่อเห็นว่าพูดเรื่องแยกบ้านไปก็ไม่มีหวัง จึงทำได้เพียงเก็บความคิดนี้เอาไว้ก่อน เรื่องนี้ยังต้องพูดกันอีกยาว และถ้าหากตั้งใจทำแล้ว บนโลกนี้ก็ไม่มีเรื่องใดที่ยาก ไป๋จื่อและจ้าวหลานก็แยกบ้านออกไปจากสกุลเฮงซวยนี้แล้ว มีชีวิตที่ดีแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ช้าก็เร็วนาง จางซูเหมยก็จะต้องทำให้ได้สมดังใจเช่นกัน
หญิงชรามองตาขวางใส่หลิวซื่อ ลอบต่อว่านางว่าไร้ประโยชน์เสียครั้งหนึ่ง
ดวงตาหลายคู่ในบ้านมองไปที่หญิงชรา รอนางตัดสินใจ
ในบ้านไม่มีข้าวและน้ำมัน อย่างไรก็ต้องคิดหาทางนำข้าวมาให้ได้สักหน่อย ถ้าไม่ยืมก็ต้องซื้อมา
หญิงชราเสียดายเศษเงินเล็กน้อยในกล่องนั้น ทั้งหมดรวมกันแล้วยังไม่ถึงสองตำลึงด้วยซ้ำ นางเก็บหอมรอมริบมาตั้งนานอย่างยากลำบาก หากจะให้นางนำออกมาใช้ นั่นไม่ต่างอะไรกับเฉือนเนื้อของนางเลย
นางโบกมือ “ไม่มีข้าวแล้วอยู่ไม่ได้หรือไร ไปขุดผักป่า ขุดมามากหน่อย พวกเรากินผักป่าก็เหมือนกันแหละ ใช่ว่าไม่เคยกินเสียที่ไหน”
จางซื่อกลับไม่สนใจ ถึงอย่างไรทุกคนล้วนเหมือนกัน ไม่ได้มีใครอยู่ดีกว่าใครทั้งนั้น
ไป๋เสี่ยวเฟิงถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วหมุนตัวกลับไปที่ห้องของตนเอง เขาต้องไปทบทวนบทเรียน จะต้องสอบได้ระดับซิ่วไฉ จะต้องได้เป็นจู่เหริน[1]
