ตอนที่ 155 ขอยืมข้าวที่บ้านแม่
หญิงชรามีสีหน้าไม่ยี่หระ พลางกล่าวเสียงแหลม “ใครเห็น พวกเขาเห็นอะไรกัน แค่เห็นแล้วจะมีประโยชน์อะไร ต้องนำหลักฐานออกมาด้วยสิ แท้จริงแล้วบนหนังสือแสดงหนี้นั่นเขียนอะไรไว้ สุดท้ายแล้วมีเพียงท่านหมอลู่เท่านั้นที่รู้ คนที่อยู่ข้างนอกก็แค่มองดูความคึกคัก ไหนเลยจะรู้เส้นสนกลใน เรื่องหลักฐานนี้ ใครจะทำขึ้นมากันได้ง่ายๆ”
เดิมทีมีหลักฐาน แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีแล้ว นี่ต้องยกความดีให้กับความฉลาดเฉียบแหลมของนางแล้วล่ะ!
นางยิ่งคิดก็ยิ่งลำพองใจ กลบสีหน้าดูถูกบนใบหน้าไว้ไม่มิด หญิงชราผู้นี้มักจะคิดว่าตนเองมีศีลธรรมจรรยา คิดว่าทุกคนบนโลกล้วนเป็นคนโง่ คนที่มีสมองเพียงคนเดียวก็คือนาง
จางซื่อก็ไม่สนว่าตอนนี้แม่สามีจะลำพองใจแค่ไหน นางเพียงอยากรู้ว่า กลางวันนี้จะมีข้าวใส่หม้อหรือไม่ “ตอนนี้ที่บ้านไม่มีอาหารเลยแม้สักนิดเดียว ในเมื่อทุกคนล้วนว่างอยู่ ไม่สู้แบ่งงานกันไปทำคนละหน่อย ในบ้านไม่มีข้าวและเสบียง จะซื้อหรือจะยืม อย่างไรก็ต้องมีคนไป”
เมื่อครู่หญิงชรากำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ ในเมื่อจางซูเหมยพูดขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน “ซูเหมยเอ๋ย เจ้าไปบ้านพี่ชายเจ้าสักครั้งสิ ยืมข้าวมาสักสองโต่ว เมื่อนาของเราเก็บเกี่ยวได้ค่อยคืนเขาไป”
จางซื่อทำหน้าดำคร่ำเคร่งในทันที “ท่านแม่ ปีก่อนๆ กับปีที่แล้วท่านก็พูดเช่นนี้ตอนไปยืมข้าว แต่ตอนที่เก็บเกี่ยวได้ กลับไม่เห็นท่านนำไปคืนเลย
