ดียวเท่านั้น นั่นก็คือเสือไป๋จื่อกำลังคิดจะถามหูเฟิงว่าได้ยินเสียงอะไรกันแน่ ทว่าตอนนี้เอง เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของสัตว์ป่าก็ดังมาจากด้านหลังเนินดิน จากนั้นก็มีเงาสัตว์ขนาดใหญ่กระโจนเข้าใส่พวกเขาช่วยด้วย…เจ้าตัวใหญ่ที่มีลายสีขาวดำทั่วตัว หางตามีริ้วสีดำหนานี้ ไม่ใช่เสือที่นางเคยเห็นอยู่ในสวนสัตว์หรอกหรือทว่าเสือตรงหน้าตัวใหญ่กว่าที่นางเคยเห็นมากนัก มันอ้าปากกระหายเลือด กรงเล็บที่อุ้งเท้าหน้าแหลมคมดุจตะขอ หากถูกมันกัดหรือตะปบสักครั้ง เช่นนั้นจะยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหรือไรเมิ่งหนานที่อยู่ข้างหลังนางหวาดกลัวจนแทบจะหมดสติไป องครักษ์จินประคองเขาถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แต่หูเฟิงที่อยู่เบื้องหน้านางกลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว แม้กระทั่งยกกริชในมือพุ่งเข้าไปสองก้าวอย่างดุดัน จูโจมสัตว์ป่าตัวนั้นซึ่งๆ หน้านางกลัวจนต้องถอยไปสองก้าว แต่ก็กังวลว่าหูเฟิงจะพ่ายให้กับเสือ ด้วยความร้อนใจ นางเก็บก้อนหินขึ้นมาจากพื้นสองสามก้อน บัดนี้เสือตัวนั้นกำลังจับจ้องหูเฟิงที่สู้กับมันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทุกครั้งที่เห็นชายหนุ่มเข้าตาจน นางจะโยนก้อนให้ใส่เสือตัวนั้น แม้จะไม่ถึงกับทำให้มันบาดเจ็บอะไร แต่ก็ส่งผลต่อความจดจ่อของมันชั่วคราว ทำให้หูเฟิงได้เวลาอันล้ำค่าเพิ่มมากขึ้นนี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นหูเฟิงใช้วรยุทธ์ และเป็นครั้งแรกที่เห็นวรยุทธ์อย่างแท้จริงและไม่ใช่กระบวนท่ามั่วๆ แบบในละครโทรทัศน์ที่เน้นการแต่งกายในชุ
