วิ่งตามอยู่ด้านหลังพี่ชาย ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรน่าหวาดกลัว รู้สึกแต่ว่าน่าสนุกมากเท่านั้น จนกระทั่งเสือตัวนั้นปรากฏตัวออกมา”
“พี่ชายข้ายังอายุไม่ถึงสิบปี แม้จะเรียนวรยุทธ์มาแล้วหลายวัน แต่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเสือได้อย่างไร เขามีโอกาสหนีไปแท้ๆ แต่ตอนนั้นมีเพียงเสือ หากเขาหนีไป เสือก็จะกินข้า ไม่วิ่งตามเขาไป”
ในดวงตาของเขาฉายแววโศกเศร้า มือสั่นเทาไม่ยอมหยุด ราวกับย้อนกลับไปอยู่ในชั่วขณะนั้นอีกครั้ง
“พี่ชายข้าไม่หนี เขาอยู่ต่อ สู้กับเสือด้วยมือเปล่า เขาให้ข้าวิ่งหนีไป บอกข้าว่าอย่าหันกลับมามอง ให้วิ่งไปตลอดทาง ไปขอให้ท่านพ่อกับท่านแม่มาช่วยเขา”
“ตอนนั้นข้ากลัวมาก จึงเชื่อฟังคำพูดของพี่ชาย ข้าวิ่งไปตลอดทางโดยไม่ได้หันกลับไปมอง แม้หูได้ยินเสียงร้องโอดครวญของพี่ชายดังมาไม่ขาดสาย แต่ข้าก็ไม่หันกกลับไปมอง ข้าไม่กล้า ข้ากลัว…หลังจากนั้นข้าล้มลงและสลบไป ครั้นตื่นขึ้นมา คนที่บ้านก็พบตัวข้า พาข้ากลับมาที่บ้านแล้ว”
“ข้าถามว่าพี่ชายของข้าเป็นอย่างไรบ้าง แต่พวกเขาไม่ตอบข้าสักคน เอาแต่ร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย ข้าก็ไม่กล้าถามอีก และไม่เคยถามอีกเลย”
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ที่แท้เขามีความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็ก เพื่อปกป้องเขา พี่ชายของตนถูกเสือกินทั้งเป็น มิน่าเล่าเมื่อพูดถึงเสือขึ้นมา สีหน้าของเขาถึงเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
องครักษ์จินมีสีหน้าตื่นตกใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าแท้จริงแล้วคุณชายมีพี่ชายด้วย เร
