ตอนที่ 149 เขาจะไปหรือไม่
หากเป็นเมื่อก่อน ไป๋จื่อกล่าวเช่นนี้ ให้ตายอย่างไรหูจ่างหลินก็ไม่เชื่อ แต่ตั้งแต่ดูจากเรื่องมากมายที่เกิดขึ้นในหลายวันนี้ ไป๋จื่อรู้วิชาแพทย์จริง เมื่อวานนางก็ออกใบสั่งยาให้กับใต้เท้าเมิ่งไปไม่ใช่หรือ
คนผู้นั้นเป็นถึงขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก หากไม่รู้วิชาแพทย์จริง ไป๋จื่อจะออกใบสั่งยาให้เขาได้อย่างไร
“ได้ เจ้าว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน ล้วนฟังเจ้า หากรักษาหูเฟิงให้หายได้จริง เช่นนั้นเจ้าก็เป็นผู้มีบุญคุณของพวกข้าสกุลหูแล้ว!”
ไป๋จื่อยิ้มบางๆ ก่อนจะกวาดสายตามองประตูห้องที่หูเฟิงปิดสนิทไว้ แล้วถามเสียงเบา “ท่านลุงหู ท่านไม่กลัวว่าหากหูเฟิงฟื้นความจำแล้ว เขาจะจากท่านไปหรือเจ้าคะ”
ลุงหูถอนใจเสียงหนึ่ง น้ำเสียงอ้างว้างขึ้นหลายส่วน “กลัวสิ เหตุใดจะไม่กลัว แต่ถึงจะกลัวก็ไม่อาจไม่ให้หูเฟิงไม่ทำการรักษาได้ ถึงอย่างไรเขาก็มีอดีตและชีวิตของตนเอง เขาไม่ใช่คนของข้า คนเช่นเขาจะต้องมีอนาคตที่ดีกว่ารอเขาอยู่แน่นอน ไม่อาจให้เขาจมปลักอยู่ที่ป่าเขาแห่งนี้ทั้งชาติกระมัง ข้าไม่อาจเห็นแก่ตัวเช่นนั้นได้ ข้ายอมให้ตนเองโดดเดี่ยวไปทั้งชีวิต แต่ไม่อาจตัดอนาคตของเขาได้”
เด็กสาวฟังแล้วก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา นางเชื่อว่าหูเฟิงในห้องก็ต้องได้ยินแน่นอน เขาช่างโชคดีนักที่ได้พบเจอคนดีเช่นนี้ในสถานที่แห่งนี้ ทั้งยังมอบบ้านให้เขา มอบความอบอุ่นและความห่วงใยให้เขา เรื่องทุกอย่างล้วนเห็นเข
