ตอนที่ 143 ยืมข้าว
“อะไรนะ สองเท่าเชียวหรือ เช่นนั้น ตอนนี้เงินหนึ่งเฉียนซื้อข้าวได้เท่าไร” หญิงชราร้อนใจนัก
เจ้าใหญ่ส่ายหน้า “นั่นข้าก็ไม่รู้ ข้ายังไม่ได้ไปในเมือง”
หลิวซื่อรีบออกความคิด “ท่านแม่ เช่นนั้นพวกเราก็อย่าเพิ่งซื้อ ไปยืมข้าวบ้านคนอื่นมาสักหน่อยดีกว่า ผ่านไปสักพักราคาข้าวลงแล้ว พวกเราค่อยไปซื้อมาก็ได้ไม่ใช่หรือ”
จางซื่อยิ้มเย็น ปกติหลิวซื่อผู้นี้ฉลาดทีเดียว แต่ความจริงแล้วไร้สมองเป็นที่สุด ไร้สมองก็ไร้สมองเถอะ นางยังชอบทำเป็นฉลาด เพราะอยากแสดงความสามารถของตนเอง ถึงได้บอกว่าคนอื่นเป็นคนโง่
เจ้าใหญ่โบกมือ “ตอนนี้คนในหมู่บ้านรู้เรื่องนี้หมดแล้ว ใครจะยังให้พวกเรายืมข้าวอีกเล่า เมื่อครู่พบท่านน้าเหลียง นางบอกเร่งให้พวกเรารีบคืนข้าวหนึ่งโต่วที่ยืมพวกนางไปอยู่เลย”
เขานึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง รีบกล่าวว่า “อ้อจริงสิ เมื่อครู่ได้ยินเหล่าซื่อบอกว่า วันนี้ไป๋จื่อกับหูเฟิงเข้าเมืองมา ลากข้าวและแป้งกลับมาด้วยหนึ่งคันรถ คาดว่านางรู้เรื่องราคาข้าวจะขึ้นเช่นกัน ถึงได้ซื้อมามากมายเช่นนั้น”
“หนึ่งคันรถ? นั่นเป็นเงินเท่าไร” หญิงชรามีสีหน้าเจ็บปวดใจ ราวกับไป๋จื่อใช้เงินของนางไปก็ไม่ปาน
เจ้าใหญ่ส่ายหน้า “นั่นใครๆ ก็รู้ว่าต้องไม่น้อยกระมัง แม้จะบอกว่าตอนนี้นางมีเงินแล้ว แต่ก็ไม่อาจใช้จ่ายเช่นนั้นได้ ต้องเป็นหูจ่างหลินที่ยุยงใช้นางใช้เงินเช่นนั้นแน่ เป็นแบบนี้แล้ว สกุลหูไม่ใช่ว่ากินข้าวของของนา
