ตอนที่ 141 ไม่มีข้าวแล้ว
จ้าวหลานไม่อยากปลุกนางอีก แต่ใครจะรู้ว่าที่นางพูดออกมา แท้จริงแล้วผ่านไปอีกครึ่งชั่วยามจริงๆ
หูเฟิงมาอีกแล้ว ครั้งนี้เขาไม่ได้เคาะประตู เพียงยืนเรียกอยู่ข้างนอก “จื่อยาโถว ตกลงไว้แล้วว่าจะทำเกี๊ยว เจ้าคงไม่คิดจะบิดพลิ้วหรอกกระมัง”
ดวงตาของไป๋จื่อพลันเบิกโพลง จ้าวหลานที่นั่งอยู่ข้างเตียงมองนาง นางจึงรีบถามว่า “ตอนนี้กี่ยามแล้วเจ้าคะ”
จ้าวหลานมองแสงอาทิตย์ข้างนอกหน้าต่างบานเล็ก ดวงตะวันไม่ได้ร้อนแรงเหมือนตอนเที่ยงวันเช่นนั้นแล้ว “ยามเซินสามเค่อกระมัง เจ้าตกลงกับหูเฟิงไว้ว่าจะทำเกี๊ยวจริงๆ หรือ”
ไป๋จื่อลุกขึ้นนั่ง “ใช่เจ้าค่ะ วันนี้เขาช่วยชีวิตข้าไว้อีกครั้ง เพื่อตอบแทนเขา ข้ารับปากว่าเย็นนี้จะทำเกี๊ยวให้เขามื้อหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะหลับจนถึงเย็นขนาดนี้”
“ในเมื่อรับปากเขาไว้แล้วก็รีบลุกขึ้นมาเถิด ทำเกี๊ยวเสียเวลานัก ต้องไปเตรียมพร้อมเร็วหน่อย” จ้าวหลานกล่าว
บัดนี้เสียงของหูเฟิงดังมาจากข้างนอก เรื่องน่าอายที่ลืมไปแล้วผุดขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง…นางถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะลงจากเตียงอย่างจนใจ แล้วเดินไปเปิดประตูออก กล่าวกับชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอกว่า “ไม่ต้องเรียกแล้ว ข้าตื่นแล้ว เอ่อ…เจ้ากลับไปก่อน ข้าล้างหน้าแล้วจะตามไป”
นางทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ดูแล้วเหมือนกับก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าหูเฟิงยังคงพบความขวยเขินเล็กน้อยในแววตาของนาง
ริมฝีปากของเขายกโค้งเล็
