ุลหูแน่ ถึงตามไปด้านหน้า
ในลานบ้านไม่มีใคร ประตูใหญ่ปิดสนิท ในโถงก็เหมือนจะไม่มีใครอยู่เช่นกัน
สองแม่สามีและลูกสะใภ้เรียกอย่างมีน้ำโหอยู่สองเสียง เมื่อไม่มีคนตอบรับ พวกนางจึงเดินเข้าไปเอง
ทันทีที่เข้าไปในโถง ก็เห็นประตูห้องสองห้องภายในนั้นก็ปิดสนิทอยู่เช่นกัน
หลิวซื่อบ่นพึมพำ “กลางวันเช่นนี้ปิดประตูทำไมกัน หรือว่าทำเรื่องชั่วที่ไม่อาจให้ใครเห็นอยู่ข้างใน”
หูจ่างหลินและจ้าวหลาน ทั้งสองล้วนอยู่เป็นหม้ายมานานหลายปี บัดนี้จ้าวหลานเป็นอิสระแล้ว เท่ากับฟืนเจอไฟ หากไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อย
หญิงชราทำหน้าเคร่ง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หลิวซื่อรีบพูดว่า “ท่านแม่ พวกเราบุกเข้าไปจับพวกเขาให้คาหนังคาเขา เช่นนี้พวกเราก็มีหลักฐานว่าพวกเขาลับลอบคบหากันแล้ว ต่อไปต้องการข้าวหรือเงิน ก็มาเอาจากพวกเขาก็ได้ไม่ใช่หรือ”
แม่สามีพลันตาเป็นประกาย ความคิดนี้ยอดเยี่ยมนัก นางพยักหน้าในทันที “ทำเช่นนั้นแล้วกัน”
ดังนั้นทั้งสองคนจึงเปิดประตูห้องหนึ่งอย่างอุกอาจ แล้วพุ่งตัวเข้าไป
เดิมทีพวกนางคิดว่าจะเป็นก้นเปลือยเปล่าของสองคนพัวพันกันอยู่บนเตียง แต่ใครจะรู้ ในห้องไม่มีอะไรทั้งสิ้น ไม่มีเงาคนแม้สักนิด
หลิวซื่อรีบกล่าว “นี่น่าจะเป็นห้องของหูเฟิง พวกเขาต้องอยู่อีกห้องแน่ๆ”
สองแม่สามีและลูกสะใภ้จึงมุ่งหน้าไปอยู่ด้านนอกของอีกห้องหนึ่ง ครั้นผลักประตูเข้าไป พวกนางก็จ้องมองไปยังความเคลื่อนไหว้บน
