่อนหน้านี้เป็นฝีมือไป๋จื่อขุดมา ตั้งแต่ไป๋จื่อและจ้าวหลานแยกบ้านไป พวกเขาก็ไม่ได้เห็นผักป่าอีก ข้าวในถังที่ยืมมาก็ร่อยหรอลงทุกวัน แต่กลับไม่มีใครเป็นกังวล แต่ละคนมีแต่ท่าทางนั่งกินนอนกินรอความตาย ทั้งๆ ที่ทรัพย์สมบัติในสกุลไป๋ของพวกเขาก็ไม่ได้มีให้ถลุงเล่นมากสักเท่าไรหลิวซื่อมุ่นคิ้วกล่าว “น้องสะใภ้ เกิดอะไรขึ้น ในบ้านไม่มีผักป่า แล้วเหตุใดเจ้าไม่ให้เจินจูไปขุดมาสักหน่อย นี่มันยามใดเข้าแล้ว กล้ามาพูดในยามนี้ได้อย่างไรว่าไม่มีข้าว ไม่มีผัก เจ้าจงใจใช่หรือไม่”เดิมทีไฟโทสะในใจของจางซื่อกำลังก่อตัวอยู่ คราวนี้หลิวซื่อกระทุ้งปลายหอกเข้ามาอีก นางจึงไม่อดกลั้นอีกต่อไป พูดเสียงดังในทันที “ข้าว่านะสะใภ้ใหญ่ ไหนๆ เจ้าก็พูดเช่นนี้ออกมาแล้ว ให้เจินจูไปขุดผักป่าอย่างนั้นรึ เหตุใดเจ้าไม่ให้ลูกรักของเจ้าไปบ้างเล่า”หลิวซื่อผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ เท้าสะเอวต่อว่าอีกฝ่ายโดยพลัน “ข้าให้เจินจูไปแล้วอย่างไร นางเป็นสตรี เรื่องพรรค์นี้นางต่างหากควรไปทำ ก่อนหน้านี้ไป๋จื่อก็เป็นคนทำงานขุดผักป่าไม่ใช่หรือ ตอนเจินจูกลับมาก็บอกไปแล้ว สิ่งที่ไป๋จื่อทำได้ นางก็ต้องทำได้เช่นกัน ทำไม เวลาเพียงสองวันก็ลืมแล้ว”จางซื่อยิ้มเย็น “พูดจาสวยหรูจริงนะ สะใภ้ใหญ่ หากทำตามที่เจ้าพูด งานในนาน้ำและที่ดินที่จ้าวหลานเป็นคนทำทั้งหมดก่อนหน้านี้ จ้าวหลานก็เป็นสตรีเช่นกัน พูดเช่นนี้แล้ว ต่อไปงานเหล่านี้เจ้าก็คิดจะรับช่วงต่อด้วยสินะ”“นั
