ะไรได้เนี่ย แม้แต่หั่นกุยช่ายก็ทำไม่เป็น”
หูเฟิงยักไหล่ “ก็ไม่มีใครกำหนดไว้ว่าจะต้องหั่นกุยช่ายให้เป็นกระมัง”
ไป๋จื่อชี้ไปที่ตู้เล็กๆ ในห้องครัว “เช่นนั้นตอกไข่ไก่เถอะ น่าจะทำเป็นนะ”
เขาหยิบไข่ไก่ออกมาจากในตู้นั้นสองฟอง แล้วถามว่า “สองฟองหรือ”
“ไม่พอหรอก ยังไม่พอให้เจ้ากินเลยด้วยซ้ำ นำมาห้าฟองเลย” นางกำชับอย่างรวดเร็ว ไม่ได้อึดอัดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ
ทว่าบนใบหน้าของหูเฟิงกลับยังคงมีรอยยิ้มอยู่เสมอ แม้จะจางนัก มองผ่านๆ อาจจะไม่เห็น แต่กลับมีรอยยิ้มอยู่จริงๆ
น่าเสียดายนัก ไป๋จื่อที่ตั้งใจผสมแป้งมองไม่เห็นรอยยิ้มนั้นเลย
สกุลไป๋
จางซื่อมองถังข้าวสารที่ว่างเปล่าเบื้องหน้า จิตใจร้อนรนจนแทบจะระเบิด นางจึงยกถังข้าวไปวางไว้ตรงหน้าของหญิงชราและหลิวซื่อ กล่าวว่า “ท่านแม่ พวกเราไม่มีข้าวแล้ว เย็นนี้จะกินอะไรเล่า”
……….
ตอนที่ 142 ข้าวขึ้นราคาแล้วหญิงชรายื่นหน้าไปมอง เป็นอย่างที่จางซื่อกล่าวจริง ถังข้าวนี้สะอาดยิ่งกว่าหน้าของนางเสียอีก ไม่มีข้าวแม้สักเม็ดสีหน้าของนางก็ไม่ดีเช่นกัน วันนี้พบอุปสรรคจากจ้าวหลาน ทำให้นางโมโหอยู่ตลอดทั้งวัน ตอนนี้เสบียงอาหารในบ้านก็ขาดอีก ยิ่งซ้ำเติมความเจ็บช้ำให้กับนางนางถลึงตามองจางซื่ออย่างเย็นชา “ไม่มีข้าวแล้วก็กินผักป่า เรื่องนี้ยังต้องถามข้าอีกหรือ”จางซื่อสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ผักป่า? ผักป่าอยู่ที่ใด”ผักป่าที่พวกเขาสกุลไป๋กินก
