่ ท่านไม่รู้หรือ เมื่อครู่ข้าคุยกับคนด้านนอก รู้มาว่าราคาข้าวในเมืองของพวกเราสูงขึ้นเป็นเท่าตัว เพิ่งจะขึ้นราคาวันนี้เอง ท่านว่าหากพวกเรากินข้าวหมดเร็วกว่านี้สักสองวัน ไปซื้อข้าวในเมืองคงจะไม่เจอเรื่องเช่นนี้ใช่หรือไม่”
ตอนที่ 142 ข้าวขึ้นราคาแล้ว
หญิงชรายื่นหน้าไปมอง เป็นอย่างที่จางซื่อกล่าวจริง ถังข้าวนี้สะอาดยิ่งกว่าหน้าของนางเสียอีก ไม่มีข้าวแม้สักเม็ด
สีหน้าของนางก็ไม่ดีเช่นกัน วันนี้พบอุปสรรคจากจ้าวหลาน ทำให้นางโมโหอยู่ตลอดทั้งวัน ตอนนี้เสบียงอาหารในบ้านก็ขาดอีก ยิ่งซ้ำเติมความเจ็บช้ำให้กับนาง
นางถลึงตามองจางซื่ออย่างเย็นชา “ไม่มีข้าวแล้วก็กินผักป่า เรื่องนี้ยังต้องถามข้าอีกหรือ”
จางซื่อสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ผักป่า? ผักป่าอยู่ที่ใด”
ผักป่าที่พวกเขาสกุลไป๋กินก่อนหน้านี้เป็นฝีมือไป๋จื่อขุดมา ตั้งแต่ไป๋จื่อและจ้าวหลานแยกบ้านไป พวกเขาก็ไม่ได้เห็นผักป่าอีก ข้าวในถังที่ยืมมาก็ร่อยหรอลงทุกวัน แต่กลับไม่มีใครเป็นกังวล แต่ละคนมีแต่ท่าทางนั่งกินนอนกินรอความตาย ทั้งๆ ที่ทรัพย์สมบัติในสกุลไป๋ของพวกเขาก็ไม่ได้มีให้ถลุงเล่นมากสักเท่าไร
หลิวซื่อมุ่นคิ้วกล่าว “น้องสะใภ้ เกิดอะไรขึ้น ในบ้านไม่มีผักป่า แล้วเหตุใดเจ้าไม่ให้เจินจูไปขุดมาสักหน่อย นี่มันยามใดเข้าแล้ว กล้ามาพูดในยามนี้ได้อย่างไรว่าไม่มีข้าว ไม่มีผัก เจ้าจงใจใช่หรือไม่”
เดิมทีไฟโทสะในใจของจางซื่อกำลังก่อตัวอยู่ คราวนี้หลิวซื่อกระทุ้
