ป็นคนต่างพื้นที่ หากไม่มีงานชิ้นต่อไป พวกเขาก็ต้องกัดฟันจากไป ถึงตอนนั้นจะหาคนมากพร้อมเช่นนี้ก็ยากยิ่งกว่ายากแล้ว
“ดีเลย ตกลงตามนี้ ข้าชื่อซ่งชิงเฟิง พ่อของข้าเป็นช่างสร้างบ้านที่มีชื่อเสียงในเมืองชิงหยวน ทุกคนล้วนเรียกเขาว่านายช่างซ่ง”
ไป๋จื่อยิ่งพอใจ ได้ช่างสร้างบ้านที่มีชื่อเสียง นั่นก็พิสูจน์ว่าเขาต้องมีฝีมืออยู่บ้างแน่นอน เหมาะสมกับความต้องการของนางพอดี
ซ่งชิงเฟิงมองส่งนางจากไป ก่อนจะเห็นนางปีนขึ้นรถเทียมวัวที่มีเสบียงอาหารอยู่จนเต็มคัน เสบียงอาหารมากมายถึงเพียงนั้น บ้านของคนธรรมดาไม่มีทางซื้อได้มากมายขนาดนี้ เขาจึงยิ่งเชื่อว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้กำลังคุยโว
หลังออกจากเมืองไป เส้นทางก็ขรุขระขึ้นมา ไป๋จื่อโคลงเคลงจนทรมาน จึงลงจากรถเทียมวัวเสียเลย แล้วเดินกลับไปเช่นเดียวกับหูเฟิง
ครั้นเห็นหูเฟิงไม่สนใจตน นางก็เข้าไปใกล้พร้อมรอยยิ้มกริ่ม “ยังโกรธอยู่อีกหรือ”
หูเฟิงมองไปข้างหน้า ดวงตาไม่เสมองไปที่ใดเลยสักครั้ง
“เอาล่ะ เมื่อครู่ข้าไม่ดีเอง ไม่ควรวิ่งไปยังสถานที่อันตรายตามใจชอบ ทำให้เจ้าต้องลำบากไปด้วย ข้าขอโทษ พอใจหรือยัง”
ชายหนุ่มเสมองนางครั้งหนึ่ง สีหน้าเย็นชา “หากคำขอโทษมีประโยชน์ อิฐก้อนนั้นไม่กระแทกหลังของข้าไปเปล่าๆ หรอกหรือ?”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว “เช่นนั้นเจ้าอยากให้ข้าทำอย่างไร? ให้ข้าคุกเข่าขอให้เจ้าให้อภัยหรือ?”
หูเฟิงแค่นหัวเราะเสียงเบา “คุกเข่าก็ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้เจ้าคุ
