ีขึ้น ไม่เช่นนั้นทุกอย่างถือเป็นโมฆะ”
ไป๋จื่อย่อมมั่นใจในวิชาแพทย์ของตนเอง “ใบสั่งยาที่ข้าออกให้ หลังจากใต้เท้ากลับไปใช้ คืนนี้ก็จะเห็นผลแล้ว รับรองว่าท่านหลับสบายแน่เจ้าค่ะ” ส่วนที่เน่าเปื่อยบนใบหน้า ไม่เพียงแต่ส่งกลิ่นเหม็น แต่ยังคันคะเยอ เกรงว่าเขานอนไม่หลับมาหลายวันแล้วกระมัง
เมิ่งหนานพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวขึ้นรถมา เร่งเดินทางกลับเมิ่ง
ครั้นเข้าเมืองแล้ว เขามุ่งหน้าไปยังร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในเมือง โถงสมุนไพร
ในร้านยามีหมอท่านหนึ่งนั่งอยู่ เป็นหมอที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างในเมือง ผู้คนเรียกเขาว่าซ่งซานเฉียน
“หมอซ่งอยู่หรือไม่” เมิ่งหนานถามเจ้าของร้าน
เจ้าของร้านจำเมิ่งหนานได้ จึงรีบเดินออกมาจากด้านหลังตู้ ก่อนจะประสานมือคารวะ “เหตุใดใต้เท้าถึงมาด้วยตนเองเล่า มีคำสั่งอะไร แค่บอกมาก็พอแล้วขอรับ”
“ข้าผ่านมาพอดี เรียกหมอซ่งของพวกเจ้าออกมาสักหน่อยสิ” เมิ่งหนานกล่าว
เจ้าของร้านรีบไปยังห้องด้านข้างที่หมอซ่งอยู่ เพื่อเชิญหมอซ่งที่กำลังผสมสมุนไพรออกมา
ใบหน้าของเมิ่งหนาน ปกติแล้วหมอซ่งเป็นคนรักษา ใช้ยาและเวลามาระยะหนึ่งแล้ว แต่กลับไม่เคยเห็นผล ในใจของเขาร้อนรนยิ่งนัก วันนี้ใต้เท้าเมิ่งมาด้วยตนเอง ทำเอาเขาหวั่นใจจนขนสั่นไปหมดแล้ว
“ตะ ใต้เท้า”
เมิ่งหนานเหลือบตามองเขาครั้งหนึ่ง ก่อนจะหยิบผ้าที่ไป๋จื่อให้เขาออกจากในกระเป๋าแขนเสื้อ แล้วส่งไปยังตรงหน้าของหมอซ่ง “ท่านดูใบสั่งยานี้หน่อย”
หมอซ่งเห็นเขา
