ไม่ได้กล่าวตำหนิอะไร จึงวางใจลงบ้าง รีบรับผ้ามากางออก บนผ้าขี้ริ้วที่ซักจนขาวเขียนใบสั่งยาเอาไว้ คล้ายกับใบสั่งยาที่ตนออกให้ใต้เท้าเมิ่งมาก แต่ก็มีส่วนที่แตกต่างกันอยู่ เพียงเพิ่มปริมาณยาขึ้นมาเท่านั้น รวมถึงยาที่ในชีวิตนี้เขาไม่กล้าใช้
“น่ะ นี่มัน ท่านได้มามันจากที่ใดหรือขอรับ” หมอซ่งถาม
“เจ้าดูก่อนสิ ว่าใบสั่งยานี้รักษาโรคอะไร” เมิ่งหนานไม่ตอบ กลับย้อนถามเสียด้วยซ้ำ
“เรียนใต้เท้า ใบสั่งยานี้คลับคล้ายคลับคลากับใบสั่งยาที่ข้าออกให้ท่าน เป็นยาถอนพิษขอรับ”
เมิ่งหนานถามอีก “พิษของข้า ใบสั่งยานี้รักษาได้หรือไม่” เขากล่าวพลางมองหมอซ่งอย่างเย็นชา
หมอซ่งพยักหน้าก่อน จากนั้นก็ส่ายหน้า สีหน้าหวาดหวั่นนัก
……….
ตอนที่ 122 ขอสงบศึกองครักษ์จินกล่าวอย่างมีน้ำโห “เดี๋ยวพยักหน้า เดี๋ยวส่ายหน้า เจ้าหมายความว่าอะไรกันแน่ ได้หรือไม่ได้ เพียงแค่คำพูดเดียว พูดให้เข้าใจไม่ได้หรือ”หมอซ่งรีบกล่าว “เรียนใต้เท้า ไม่ใช่ว่าข้าพูดไม่เข้าใจ แต่ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แม้ใบสั่งยานี้จะยอดเยี่ยม ทว่าแต่ไหนแต่ไรไม่กล้าใช้ใบสั่งยาเช่นนี้ เพราะยังไม่เคยมีประสบการณ์ ไม่กล้าพูดออกมาขอรับ”เมิ่งหนานแค่นหัวเราะ “เรียกเจ้าว่าหมอกำมะลอไม่นับว่าผิดเลย!” เขาหันไปกล่าวกับเจ้าของร้าน “หายาตามใบสั่งยานี้ ดูปริมาณให้ดี อย่าได้มากหรือน้อยไป ต้องจัดให้พอดี ไม่เช่นนั้นหากข้ากินไปแล้วเกิดปัญหา ต้องให้โรงสมุนไพรของเจ้ารับผิดชอบแน่”เจ้า
