ของร้านรีบตอบรับ หลังจากรับใบสั่งยาจากในมือของหมอซ่งมาแล้ว เขาก็รีบไปชั่งตวงยาตรงตู้ยาทันที“ใต้เท้า หมอที่ออกใบสั่งยานี้ให้กับท่าน เป็นหมอที่ใดหรือขอรับ” หมอซ่งถามเมิ่งหนาน“ถามทำไม” เมิ่งหนานเลิกคิ้วหมอซ่งตอบ “ออกไปสั่งยาเช่นนี้ได้ คนผู้นี้ย่อมใจกล้าและละเอียด เป็นหมอชื่อดังที่มีวิชาแพทย์ยอดเยี่ยม ข้ามีคำถามเกี่ยวกับใบสั่งยานี้เล็กน้อย หวังว่าจะได้รับคำชี้แนะจากหมอผู้นั้นบ้าง”เบื้องหน้าของเมิ่งหนานปรากฏใบหน้าเล็กจ้อยที่เรียบเฉยของไป๋จื่อ ในความเรียบเฉยนั้นฉายแววเย็นชาอยู่บ้าง ดูแล้วนางไม่เหมือนคนที่ชอบความคึกคักเลย“หากพวกเจ้ามีวาสนา ย่อมได้เจอ แต่หากไม่มีวาสนา ถึงแม้ข้าพามาเจอ ก็อาจจะไม่ได้เจอเช่นกัน”นี่เท่ากับการปฏิเสธ แม้หมอซ่งจะเสียใจอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมากเจ้าของร้านจัดยาเสร็จอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งมาตรงหน้าของเมิ่งหนานอย่างนอบน้อมองครักษ์จินรับห่อยามา จากนั้นเขาก็หยิบก้อนเงินใส่มือของเจ้าของร้าน กล่าวว่า “พรุ่งนี้ส่งยาตามปริมาณนี้มาที่ศาลาว่าการอีกชุดด้วย”เจ้าของร้านตอบรับไม่ขาดปาก ครั้นส่งทั้งสองคนออกจากร้านไป และเห็นรถม้าคันนั้นจากไป คราวนี้ถึงจะถามหมอซ่งที่อยู่ข้างกาย “ใบสั่งยานี้มันอะไรกัน มันรักษาใต้เท้าเมิ่งได้จริงหรือ”หมอซ่งส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ในเมื่อออกใบสั่งยาเช่นนั้นออกมาได้ หมอผู้นั้นน่าจะมีความมั่นใจ ไม่เช่นนั้น…”ไม่เช่นนั้นหากใบสั่งยานี้ไม่สำ
